Tony 10

5 01 2014

Het is vrij bekend dat de meeste scheidingen plaatsvinden na de feestdagen, met Kerstmis voorop. Zondagochtend 5 januari was op Zapp de film Tony 10 te zien.

tony10

Naar catalogus

Een eigentijds, humoristisch sprookje over echtscheiding. Tony is bijna tien en heeft de beste vader van de wereld. Hij is apetrots op zijn vader die opklimt van kraanmachinist tot minister. Maar door de drukke baan is zijn vader minder thuis en krijgen zijn ouders steeds meer ruzie. Op een dag hebben zijn ouders een hele heftige ruzie en loopt zijn vader weg van huis. Tony denkt dat zijn vader verliefd is geworden op de koningin. Hij doet er alles aan om zijn ouders weer bij elkaar te krijgen en krijgt daarbij hulp van het koninklijk huis.

Tony hoopt zoals ieder kind dat zijn ouders weer bij elkaar komen maar net zoals dat in het echt bijna niet voorkomt gebeurt het ook in deze film niet. Wel laat de film zien dat het niet het einde van de wereld is als je ouders gaan scheiden.

Een mooie film voor kinderen met ouders die gaan scheiden, zijn gescheiden of er niet over piekeren om ooit te scheiden maar het wel mee maken in hun omgeving. De film/dvd is geschikt vanaf een jaar of 8. Kijk samen met je kind(eren) naar deze film van de regisseur van o.a. Het paard van Sinterklaas, Mischa Kamp. Het boek Tony 10 is geschreven door Akke Holsteijn en Mieke de Jong en geschikt om voor te lezen vanaf 7 jaar, zelf lezen vanaf 9 jaar.

Bekijk hier de trailer

Advertenties




To Rome with love

30 10 2013

Naar catalogus

Naar catalogus

Zestien uur slaap per nacht heeft hij nodig, anders kun je hem wegdragen. Woody Allen overdrijft graag, maar komt wel elk jaar met een nieuwe film. Eind vorig jaar verscheen ‘To Rome with love’, de opvolger van ‘Midnight in Paris’.

De film begint met een agent die midden op een groot plein in het centrum van Rome het verkeer staat te regelen. Hij ziet de mensen, hij ziet het (dagelijks)leven en komt tot de conclusie dat alles in  Rome een verhaal is.

De verhaallijnen lopen dwars door elkaar. Zo is daar Woody Allen zelf. Hij is de schrijver en regisseur van de film en speelt een rol als gepensioneerd operaregisseur, die verwoede pogingen in het werk stelt een zingende begrafenisondernemer het podium op te krijgen.  Verder volgen we een pas getrouwd stel dat hun honeymoon viert in Rome. Dat ze beiden het bed delen met iemand anders mag geen verwondering wekken voor wie het werk van Allen een beetje kent.

Een oudere architect voorziet een student, die zijn eerste schreden op het liefdes pad zet, van adviezen. Hij duikt overal in de film op als een soort geestverschijning. In de vierde verhaallijn speelt Roberto Benigni een belangrijke rol. Vanuit het niets wordt hij wereldberoemd. Benigni is de bekende vrolijke Italiaanse acteur die ooit in ‘Hier is Adriaan van Dis’ bij de gastheer op schoot klom.

De verhaallijnen hebben, behalve dat ze zich allemaal in Rome afspelen, weinig met elkaar gemeen. Ze bestaan uit scherpe dialogen met veel humor en ironie, een beetje het handelsmerk van Woody Allen. Als de grote regisseur zijn aanstaande schoonzoon ontmoet en deze vraagt hoe de vlucht is geweest mompelt Allen: “ Ach, beetje turbulentie. Je leest het morgen wel in de krant als ze de zwarte doos hebben gevonden”.

De film verteld geen diepgravend verhaal. Wel krijgen we een mooi beeld van Rome te zien. De muziek die eronder zit versterkt dit beeld. Je blijft als kijker vrolijk achter als de aftiteling langs komt.





The Descendants

24 01 2013

Naar catalogus

Naar catalogus

De tragi-komische film The Descendants speelt zich af op het zonnige Hawaii. De hoofdrolspeler Matt King (George Cloony) is getrouwd en heeft twee dochters. Een goede vader en echtgenoot is hij nooit geweest, alle aandacht wordt opgeslokt door het advocatenkantoor waar hij werkt.
Wanneer zijn vrouw bij een bootongeluk in een onomkeerbaar coma raakt wordt hij genoodzaakt na te denken over zijn leven. De onhandige vader heeft de opvoeding van de beide dochters altijd aan zijn vrouw Elizabeth overgelaten. Alexandra, zeventien jaar oud, zit op een internaat om van een drugsverslaving af te komen. Haar bijdehante tienjarige zus Scottie heeft problemen op school. Dieptepunt in zijn nieuwe rol als vader is het moment waarop de advocaat aan het vriendje van zijn oudste dochter vraagt hoe hij de opvoeding aan moet pakken. Deze vriend hangt voortdurend de zorgeloze lolbroek uit. Later wordt duidelijk dat ook hij het nodige heeft megemaakt in zijn leven.

Matt wil zijn leven beteren en hij wil aan de relatie met zijn vrouw werken. De positie waarin hij zich bevindt is vooralsnog weinig benijdenswaardig. De complicaties nemen toe wanneer blijkt dat Elizabeth een buitenechtelijke relatie heeft.
In nauwe samenwerking met zijn dochters gaat Matt op zoek naar de minnaar van zijn vrouw en regelt op slinkse wijze een ontmoeting.. Dit leidt tot de nodige pijnlijke situaties. De zoektocht en de samenwerking leiden er toe dat de vader en de beide dochters naar elkaar toegroeien. Het eindshot van de film, waarbij ze met z’n drieën onder een dekentje op de bank zitten brengt dit goed in beeld.

De amerikaanse regisseur Alexander Payne heeft een film gemaakt, waarbij humor en tragiek, melancholiek en vrolijkheid elkaar op een goede manier afwissellen. Het begint allemaal wat stroef, maar gaandeweg word je toch meegenomen in het ontroerende verhaal. De film werd bekroond met -niet minder dan- vijf Oscar Nominaties.Dit laatste is wat mij betreft iets teveel van het goede. De film kijkt prima weg, maar laat geen onuitwisbare indruk achter.
Payne kwam eerder met About Smidt (2002) en Sideaway (2004) Deze films werden eveneens goed ontvangen.





Midnight in Paris

9 03 2012


De meeste films van Woody Allen spelen zich af in de grote stad. Meestal is dat New York, maar soms ook Londen: Matchpoint of Barcelona: Vicky Cristina Barcelona. De Franse hoofdstad vormt het decor voor de nieuwste film van Allen: Midnight in Paris. Met deze romantische komedie werd het filmfestival van Cannes 2011 geopend.

De hoofdpersoon Gil (O. Wilson) woont in Beverly Hills en is met zijn verloofde en haar ouders op vakantie in Parijs. Tijdens een etentje maakt hij zijn aanstaande schoonvader uit voor achterlijke rechts Republikein, wat hun relatie niet direct ten goede komt. Dat hij zijn vaste baan als scenarioschrijver wil inruilen voor een onzeker kunstenaarsbestaan kan ook al niet op veel bijval rekenen.

Gil adoreert de Franse lichtstad. Dat Parijs bestaat en iemand er desondanks voor kiest ergens anders te gaan wonen is voor hem onbegrijpelijk. “Parijs is een een doorlopend feest, alleen het verkeer loopt niet door”. ’s Nachts zwerft hij door de stad en komt terecht in de jaren ’20 van de vorige eeuw. Een prachtige tijd, waarin nog geen sprake is van zure regen, atoomwapens, drugscartels en zelfmoordcommando’s.
Hij heeft ontmoetingen met Scott Fitzgerald, Ernest Hemmingway, Pablo Picasso, Salvador Dali en andere kunstenaars uit die tijd. Zij adviseren hem bij het schrijven van een roman. Dat hun vrouwen hem niet onberoerd laten hoeft geen verwondering te wekken… Ondertussen huurt zijn ‘schoonvader’ een privédetective in om de nachtelijke gangen van Gil na te gaan.

Midnight in Paris is een ode aan Parijs. Maar de film laat ook een hang naar het verleden zien met een afkeer voor de onduidelijke onzekere toekomst. De soundtrack van jazzmuziek die gedurende de hele film te horen is, versterkt dit beeld. Geen groot verhaal, wel een mooie film. Verplichte kost voor de Woody Allen liefhebber.





An Education

18 08 2010

An Education

Het verhaal van deze film is snel verteld. Jenny is zestien, intelligent en klaar voor de universiteit van Oxford. Het is begin jaren ’60 in Engeland en het leven is saai tot ze David ontmoet, een charmante “vrije” jongen van in de dertig. De twee krijgen een relatie en de rest van het verhaal wikkelt zich zonder veel verrassingen af en toch is de film een pareltje.

Het verhaal is van schrijver Nick Hornby, bekend van High Fidelity en About a Boy (beide boeken zijn verfilmd).
Grote attractie van de film is debutante Carey Mulligan die Jenny speelt. Volledig overtuigend is ze als het meisje dat in schooluniform door de straten van London loopt en na haar ontmoeting met David als Audrey Hepburn door de straten van Parijs flaneert.
De dialogen zijn scherp en grappig, de bijrollen uiterst genietbaar. Alfred Molina is de strenge vader die uiteindelijk een angsthaas blijkt te zijn en van Emma Thompson word ik altijd blij. Als roker is het een verademing dat er overal en altijd gerookt wordt, wat lijkt dat lang geleden.




Winterbottom

19 05 2010

Genova

Regisseur Michael Winterbottom heeft wel wat van Woody Allen als je naar zijn productie kijkt. Elk jaar komt er een film van hem uit, maar waar Allen eigenlijk telkens dezelfde film maakt, verrast Winterbottom met elke film. Een geëngageerde film, een muziekfilm met expliciete sex, een muziekfilm met humor, een zwaar drama zonder humor, Winterbottom lijkt het allemaal aan te kunnen. Doordat zijn films zo verschillend zijn, kun je moeilijk spreken van een echte Winterbottom. Daarbij zijn films zijn van wisselende kwaliteit en toch kijk ik altijd uit naar de volgende film van deze Brit.

Genova is een film over rouw. Door een ongeluk verliest een man zijn vrouw en moet hij verder met twee dochters. De jongste heeft een groot schuldgevoel omdat zij verantwoordelijk is voor het ongeluk. Vader Joe besluit naar Genua te verhuizen om daar les te gaan geven. In het warme Italië lijkt het ongeluk ver weg en de film wordt bedriegelijk aangenaam met tripjes naar het strand, pianolessen en nieuwe vriendschappen, maar Winterbottom schildert subtiel de verstoorde relatie tussen de drie en werkt langzaam toe naar een sterke climax. Hoofdrolspeler Colin Firth is altijd aangenaam om naar te kijken. Willa Holland is overtuigend als de wat nuffige puberende dochter die zich stort op dubieuze Italiaanse vriendjes, maar Perla Haney-Jardine is formidabel als de jongste dochter.





Helaasheid

24 03 2010

Vader Celle

Helaasheid, een prachtig woord uit een prachtig boek. Het boek de helaasheid der dingen van Dimitri Verhulst is vorig jaar verfilmd door Felix van Groeningen.
In de Boekenweek konden bibliotheekleden met korting naar de filmvertoning door de filmhuizen in Friesland.
Gisteravond werd me bij de kassa gevraagd of ik bibliotheeklid was. “Sterker nog,  ik werk in de bibliotheek”, antwoordde ik. Met de euro korting op zak dompelde ik me anderhalf uur onder in de asociale familie Strobbe uit Reetveerdegem. Het is altijd afwachten of de verfilming van een favoriet boek het verhaal en de personages niet om zeep helpt. De verfilming doet het boek vergeten en dankzij de hoofdpersoon 13 jarige Gunther, gespeeld door Kenneth Verbaeden, ontroert deze hilarische, tragische en harde schets van een familie van opportunisten en alcoholisten.

Voor degenen die de film gemist hebben, de film is in bestelling en zal binnenkort te leen zijn in de bibliotheek.








%d bloggers liken dit: