Overspel

28 11 2013

Overspel

Over dramaseries van eigen bodem ben ik niet vaak enthousiast. Een uitzondering hierop vormt het psychologische drama ‘Overspel’ , uitgezonden door de publieke omroep. Fotografe Iris Van Erkel-Hoegaarden krijgt een buitenechtelijke relatie met Willem Steenhouwer. Willem is de schoonzoon en advocaat van Huub Couwenberg, een louche zakenman,  die iets doet in pandjes. Namens het Openbaar Ministerie probeert officier van justitie Pepijn van Erkel een zaak te krijgen tegen Willem Steenhouwer, de minnaar van zijn vrouw. Mocht dit lukken dan slaat hij twee vliegen in één klap.

Alle ingrediënten voor een krachtig spel van list en bedrog, geweld, duistere vastgoedhandeltjes, ontwrichte gezinslevens, intriges, schietpartijen, moord- en doodslag zijn aanwezig. Naast een goed verhaal zijn het vooral de sterke acteerprestaties die de serie naar een hoog niveau tillen. Een glansrol is er voor Huub Couwenberg (Kees Prins) die we kennen van humoristische programma Jiskefet. Het pak van onbetrouwbare zakenman zit hem als gegoten. Ook  Iris Erkel-Hoegaarden (Silvia Hoek) acteert sterk. Ze verenigt in één persoon zowel een zelfbewuste jonge vrouw als een onzekere overspelige echtgenote. Een dragende rol is er eveneens voor Willem Steenhouwer (Fedja van Huet) . Hij kan zich veel permitteren en komt overal mee weg. Wat er achter zijn grote bruine ogen schuil gaat weet niemand. Voortdurend slaagt hij erin de sympathie van de kijker vast te houden.  Ramsey Nasr blijkt naast schrijver en voormalig Dichter des Vaderlands ook een uitstekend acteur, hier dus in de rol van Pepijn van Erkel.

Nederlands drama waarbij je aan de buis blijft plakken. De verleiding om de twaalf afleveringen van deze ‘must see serie’ in één ruk te bekijken is groot. Of dat ook verstandig is durf ik niet te zeggen.

Advertenties




Only God Forgives, hallucinerend, mysterieus, gewelddadig en geweldig

27 11 2013

Only God forgives

Only God forgives

Na een lekker dagje Den Haag ergens in juli wilden we de dag besluiten met een film. De keus was niet zo moeilijk want Only God Forgives van de Deense regisseur Nicolas Winding Refn (Drive) draaide. 
Met m’n favoriete Canadees Ryan Gosling en mijn favoriete Brits-Française Kristin Scott Thomas.

Ik vroeg bij de kassa om twee kaartjes waarop de vrouw achter de kassa tegen mij zei: “U weet dat er heel veel geweld in de film zit?”. “Eh, ja”, antwoordde ik ietwat verbaasd, want zo’n vraag krijg je niet als je naar een romantisch film gaat (u weet dat er heel veel romantiek in de film zit?). “Ik vraag het”, vervolgde de vrouw, “omdat er veel mensen ontdaan en kwaad uit de film lopen vanwege het geweld en dus moet ik het vragen van mijn baas”. “Oké, bedankt voor de waarschuwing”.

Wat volgde was een onvoorstelbare trip van anderhalf uur door Bangkok met weinig dialoog, hallucinerende beelden, een fantastische soundtrack, extreem geweld, een engel der wrake en een filmervaring die ik in geen jaren heb gehad. Allemachtig wat een film.
Toen we er uit liepen waren we compleet overdonderd. De tien andere bezoekers niet, die vonden er niet een drol aan. 

De bioscoopervaring zal thuis niet te evenaren zijn, maar met een beetje groot scherm en surround geluid kun je deze prachtige nachtmerrie zelf ondergaan. Vind je het niks, dan druk je op eject. Vind je het wel wat, dan zie je naar mijn mening de beste film van het jaar.





De kracht van Leila Meacham

25 11 2013

rozenIk heb een nieuwe favoriet: Leila Meacham! Afgelopen zomer heb ik haar debuut Rozen gelezen, een roman zo dik als mijn vuist met een zo intrigerend verhaal dat ik het amper neer kon leggen. Mijn man en zoontje spetterden er gezellig op los in het zwembadje achter in de tuin maar ik merkte er amper iets van; ik ging helemaal op in het verhaal!
Het boek speelt zich af rondom een katoenplantage, die vlak voor de Eerste Wereldoorlog tot ieders grote verrassing eigendom wordt van de dan nog maar 16 jarige Mary Toliver. Zij is net als haar vader helemaal verknocht aan de plantage en daarom laat hij haar alles na wanneer hij komt te overlijden. Ondanks de tegenwerking van haar moeder en broer en de sceptische opstelling van de katoenplukkers is Mary vastbesloten de plantage net zo goed te runnen als haar vader altijd heeft gedaan.

Rozen is een prachtige familiegeschiedenis, die van begin tot eind boeit en verrassende wendingen heeft. Ik had in het begin een beetje moeite om erin te komen, door de vele personages die beschreven worden, maar zodra je eenmaal doorhebt wie iedereen is leest het verhaal als een trein. Heerlijk!

Gisteravond heb ik Meachams tweede roman Korenblauw uitgelezen. Met een zucht van teleurstelling dat het alweer uit was, heb ik dit bijna 500 pagina’s dikke boek dichtgeslagen en ik wist meteen dat ik over deze schrijfster wilde bloggen.
Dat was nog even een geregel, omdat maandag eigenlijk mijn vrije dag is, maar mijn schoonouders wilden met liefde een paar uurtjes op mijn zoontje passen zodat ik even in alle rust kan schrijven. Want als ik me heb voorgenomen om te bloggen, moet dat bijna à la minute bij mij! 🙂

korenblauwKorenblauw begint al veelbelovend; de proloog maakt je nieuwsgierig en in het eerste hoofdstuk wordt je als lezer meteen al getriggerd door de kennismaking met de elfjarige Catherine Ann Benson, die haar beide ouders verliest door een auto-ongeluk. De grootmoeder van Cathy, zoals iedereen haar noemt, besluit als enig overgebleven familielid haar kleindochter in huis te nemen.
Door de shock van het overlijden van haar ouders lijdt Cathy aan selectief mutisme, en omdat haar grootmoeder niet wil dat ze hierdoor geplaagd zal worden op haar nieuwe basisschool, schakelt ze de populairste jongens van het dorp in. Trey Don Hall en John Caldwell ontfermen zich over Cathy en dit is het begin van een bijzondere vriendschap tussen de drie, die vanaf dat moment onafscheidelijk zijn.

De kracht van Leila Meacham zit ‘m in de verrassing. Er zitten een aantal bijzondere wendingen in het verhaal die ik absoluut niet aan zag komen.
Dat maakt een boek voor mij bijzonder, een auteur die mij blijft boeien en laat meeleven met de personages. Daarom ben ik fan. En ik kan alleen maar hopen dat Meacham nog veel meer van deze prachtboeken gaat schrijven!





Willem van Althuis

21 11 2013

Naar catalogusIn het begin van de jaren ’70 bezocht ik de jeugdafdeling van damclub Oranjewoud. De broers Koos en Leo van Althuis waren ook lid van die club. Ze vertelden wel eens over hun vader die kunstschilder was. Mij interesseerden die verhalen nauwelijks, ik kwam voor het dammen…

Nu, bijna veertig  jaar later, is er over de vader van mijn toenmalige clubgenoten  een prachtige monografie verschenen met de titel Willem van Althuis – Achter de horizon. Susanne van den Berg vertelt het levensverhaal van de op Hatzum bij Dronrijp geboren boerenzoon. Door de talrijke illustraties zien we ook de ontwikkeling die schilder doormaakt.

Pas rond zijn veertigste levensjaar begon Van Althuis serieus te schilderen. Aanvankelijk kende hij veel teleurstelling door-naar eigen zeggen- een gebrek aan techniek. Ook was hij nooit tevreden over zijn werk. In zijn eerste schilderijen werden mensfiguren gereduceerd tot silhouetten, maar als snel zou hij de menselijke aanwezigheid volledig uit zijn doeken verbannen. Ditzelfde gold voor de wolken, weg ermee. Geleidelijk maakte hij de overstap van figuratief naar abstract.

Kleur, licht en ruimte werden de hoofthema’s van zijn werk. Hij zocht naar de essentie van de dingen en liet steeds meer weg. Alles moest zo simpel mogelijk worden weergegeven om stemming en sfeer te creëren. Van Althuis werkte veel vanuit het grijs. Het mengen van kleuren om het juiste palet samen te stellen kostte soms wel twee dagen. Kleurovergang is in het werk van Willem van Althuis zo geleidelijk, dat deze bijna niet waarneembaar is.

Tom Mercuur, de vroegere directeur/conservator van museum Belvedère, heeft het werk van Van Althuis vanaf het begin gepromoot. Met zijn scherpe oog voor kunst, was hij ook de eerste die twee schilderijtjes kocht. Onlangs bracht Museum Belvedère voor de tweede maal in haar bestaan een overzichtstentoonstelling van de in 2005 overleden kunstenaar, die woonde op een steenworp afstand  van het museum.

Susanne van den Berg heeft de kunstenaar nooit in levende lijve ontmoet. Wel heeft ze alle mogelijke bronnen, waaronder vrouw en kinderen van de schilder, geraadpleegd voor het schrijven van dit boek.  Dit heeft geresulteerd in een compleet werk, waarvan het lezen en het bekijken van de schilderijen een groot plezier is.

Achter in het boek zit een DVD met drie televisiedocumentaires over Van Althuis. In de eerste documentaire (1976) zien we een verlegen en weinig spraakzame man die aarzelend zijn werk laat zien. In de documentaire van 1996 drukt de schilder zich in het Fries uit. Hij heeft zichtbaar meer uitstraling en zelfvertrouwen, al blijft hij bescheiden tot op het bot.

 





Het Rosie project; Liefde in tijden van Asperger

20 11 2013

Het Rosie project

Het Rosie project

Graeme Simsion verkocht zijn consultancy-bureau om zich volledig te wijden aan het schrijversschap. Een moedige stap waar we hem dankbaar voor mogen zijn want er zijn genoeg consultants en veel minder schrijvers die een feel-good roman kunnen schrijven.

Op iedere pot past een deksel luidt de moraal van Het Rosie project en zonder het leesplezier te bederven kan ik vertellen dat het ook opgaat voor docent genetica Don Tillman. Tillman heeft het Syndroom van Asperger, maar lijdt daar niet onder. Hij heeft zijn leven keurig gereguleerd, het is zijn omgeving die meer van hem wil. Tillman maakt op aandringen van zijn beste vriend en vrouw een lijst met vragen waaraan zijn eventuele, toekomstige vrouw moet voldoen.
Al snel blijkt dat de liefde zich niet laat afdwingen door een multiple choice vragenlijst.

Gelukkig verschijnt de eigenzinnige Rosie ten tonele en vanaf dat moment weet je waar het boek naar toegaat. Het verhaal heeft echter geen last van die voorspelbaarheid,  daarvoor is het te fris, vrolijk en romantisch.

Met Rosie gaat hij op zoek naar haar biologische vader, een genetische speurtocht die voor de nodige hilariteit zorgt. Ondertussen ziet hij niet dat hij juiste vrouw voor hem al binnen handbereik heeft.

Je kunt je afvragen of Tillman een typische “Asperger” is, het lukt hem tamelijk gemakkelijk om chaos toe te laten in zijn leven maar dergelijke overwegingen zijn voor kniesoren. Leuk boek dat binnenkort verfilmd wordt.





Made in Germany

13 11 2013

We kunnen er niks aan doen, onze liefde voor Duitsland wordt steeds groter. We mijmeren over een Nederlandse Angela Merkel en juichen stiekem voor het Duitse elftal. We sturen verdwaalde Duitse toeristen niet meer de verkeerde kant op en gaan graag op vakantie bij onze Oosterburen. Kortom tijd voor drie recente producten uit Duitsland. Een prettige roman over een verzekeringsagent en een film en tv-serie die een genuanceerd beeld geven van Duitsers in de Tweede Wereldoorlog.

Made in Germany

Made in Germany

Romantische jaren
Paul Ingendaay schreef met Romantische jaren een verhaal om langzaam verliefd op te worden. Marko Theunissen heeft zijn studie eraan gegeven en wordt verzekeringsagent voor de Rheinische in een klein Duits dorp. Al weidt hij wel ’s uit over het verzekeringswezen, dankzij de droge humor en de licht sarcastische ondertoon zijn de avonturen van een verzekeringsagent op het platteland een plezier om te lezen.
Uiteindelijk is zijn beroep slechts bijzaak en is het verhaal vooral een mooi psyschologisch portret van een man die niet aan de verwachtingen voldoet, die de liefde zoekt bij een getrouwde cliënte en ondanks alles toch zijn familie bij elkaar probeert te brengen. Voeg daarbij nog een paar opvallende bijfiguren zoals zijn vader, een gestoorde vriend en een hippie-zus en je hebt een mooie roman voor mensen met geduld, die zich graag laten meedeinen op de golven van een weinig opmerkelijk leven.

Lore
Schrijfster Rachel Seiffert is van Duits-Australische afkomst. Uit haar roman The Dark Room is het verhaal over Lore verfilmd door de Australische regisseuse Cate Shortland. Lore is 14 jaar als de Tweede Wereldoorlog tot een eind komt. Haar vader is een hoge SS-officier die gearresteerd wordt. Haar moeder laat Lore in het zuiden van Duitsland achter met haar jongere zus en tweelingbroertjes met de boodschap dat ze naar oma moeten reizen die op een van de Waddeneilanden woont. Lore gaat deze reis vol ontberingen aan, dwars door een verwoest land dat bezet is door Russen en Britten. Ze krijgt hulp van een oudere Joodse jongen. Haar verhouding met hem laat zien dat ze zich, ondanks de wederzijdse aantrekkingskracht, niet los kan maken van haar nationaal-socialistische opvoeding. De lyrische beelden staan in schril contrast met de ellende om Lore heen. Een film die de gevolgen van deze oorlog door Duitse ogen laat zien. Lore blijft nog lang op je netvlies, vooral als coming-of-age in een gruwelijke tijd.

Unsere Mütter, unsere Väter
In de zomer van 1941 nemen vijf vrienden afscheid van elkaar met de woorden “met de kerst zien we elkaar weer” in de stellige overtuiging dat tegen die tijd de Russen zijn verslagen. De broers Wilhelm en Friedhelm trekken met hun legeronderdeel naar het oostfront. Charlotte is verpleegster en heeft zich aangemeld voor een hospitaal vlak achter het front. Viktor, van joodse komaf, blijft achter met zijn vriendin Greta die een zangcarrière ambieert. Hitler’s Blitzkrieg liep al snel vast in de Russische winter en het snelle weerzien blijkt een illusie.

Zoveel jaar na de Tweede Wereldoorlog is het koorddansen voor de makers van de meeslepende serie, Unsere Mütter, unsere Väter. Alles wat Duitsers maken over de Tweede Wereldoorlog zal altijd onder de microscoop worden bekeken. De makers kregen veel kritiek op hun weergave van het Poolse verzet. Dit zal vooral komen door de scène van een overval op een Duitse trein door het verzet. Deze overval krijgt een vreselijke wending als ze ontdekken dat de wagons volgepakt zijn met Joden die afgevoerd worden naar een van de concentratiekampen. Na de overval lopen de verzetmensen weg van de wagons zonder de Joden te bevrijden. De vraag is of iemand uit het land waar het anti-semitisme uitmondde in de Holocaust iets kan zeggen over het reëel bestaande anti-semitisme in een ander land. Daarnaast vonden critici dat de belangrijkste personages te veel als slachtoffer neergezet worden. 

Zelf deel ik de kritiek niet, daarvoor is het verhaal te genuanceerd verteld. Het laat bijvoorbeeld zien dat door de  jarenlange propaganda mensen nog steeds geloven in de eindoverwinning terwijl de Russen Berlijn naderen. Of door de hoge Duitse officier die na de capitulatie de geallieerden helpt bij het registreren van overlevenden. Oorlog brengt, in de woorden van Friedhelm, het slechtste in de mens naar boven. Dat Friedhelm, die kritisch is op de verering van Hitler en de oorlogszuchtige weg van zijn vaderland, als soldaat verandert in een koelbloedige moordenaar toont dat deze serie laat zien dat er geen winnaars zijn in een oorlog.





To Rome with love

30 10 2013

Naar catalogus

Naar catalogus

Zestien uur slaap per nacht heeft hij nodig, anders kun je hem wegdragen. Woody Allen overdrijft graag, maar komt wel elk jaar met een nieuwe film. Eind vorig jaar verscheen ‘To Rome with love’, de opvolger van ‘Midnight in Paris’.

De film begint met een agent die midden op een groot plein in het centrum van Rome het verkeer staat te regelen. Hij ziet de mensen, hij ziet het (dagelijks)leven en komt tot de conclusie dat alles in  Rome een verhaal is.

De verhaallijnen lopen dwars door elkaar. Zo is daar Woody Allen zelf. Hij is de schrijver en regisseur van de film en speelt een rol als gepensioneerd operaregisseur, die verwoede pogingen in het werk stelt een zingende begrafenisondernemer het podium op te krijgen.  Verder volgen we een pas getrouwd stel dat hun honeymoon viert in Rome. Dat ze beiden het bed delen met iemand anders mag geen verwondering wekken voor wie het werk van Allen een beetje kent.

Een oudere architect voorziet een student, die zijn eerste schreden op het liefdes pad zet, van adviezen. Hij duikt overal in de film op als een soort geestverschijning. In de vierde verhaallijn speelt Roberto Benigni een belangrijke rol. Vanuit het niets wordt hij wereldberoemd. Benigni is de bekende vrolijke Italiaanse acteur die ooit in ‘Hier is Adriaan van Dis’ bij de gastheer op schoot klom.

De verhaallijnen hebben, behalve dat ze zich allemaal in Rome afspelen, weinig met elkaar gemeen. Ze bestaan uit scherpe dialogen met veel humor en ironie, een beetje het handelsmerk van Woody Allen. Als de grote regisseur zijn aanstaande schoonzoon ontmoet en deze vraagt hoe de vlucht is geweest mompelt Allen: “ Ach, beetje turbulentie. Je leest het morgen wel in de krant als ze de zwarte doos hebben gevonden”.

De film verteld geen diepgravend verhaal. Wel krijgen we een mooi beeld van Rome te zien. De muziek die eronder zit versterkt dit beeld. Je blijft als kijker vrolijk achter als de aftiteling langs komt.








%d bloggers liken dit: