Oorlogsverhalen – deel 2

25 07 2013

Het voelt een beetje vreemd om dit stukje te schrijven nu het zulk prachtig weer is, want ik associeer oorlog eigenlijk altijd met winterse kou. Maar ik had jullie een vervolg op mijn eerdere blog over oorlogsboeken beloofd, dus ik doe maar even net of ik niet in de gaten heb hoe  heerlijk het buiten is! De volgende vier oorlogsboeken zijn namelijk zo mooi, die moet je gewoon lezen!

De vergeldingOm te beginnen een boek dat net uit is: De vergelding; een dorp in tijden van oorlog geschreven door Jan Brokken. 
Het speelt zich af in Rhoon, een kleine plaats vlakbij Rotterdam, in oktober 1944. Een aantal meiden uit het dorp hadden, tot grote ergernis van de rest van het dorp, een meer dan vriendschappelijke band opgebouwd met de Duitse soldaten die in Rhoon ingekwartierd zaten. Ze kwamen regelmatig samen in de woning van een weduwe in het dorp, die zichzelf en haar dochters probeerde te onderhouden met de cadeau’s die ze van de Duitsers kreeg in ruil voor haar gunsten. Na afloop van één van deze avondjes kwam een Duitse soldaat om het leven omdat er een elektriciteitskabel over de weg was gelegd. Iedereen wist meteen dat het om sabotage ging, die kabel was daar niet zomaar neergevallen. Maar niemand wist wie de dader was. De Duitsers hadden wel een vermoeden en lieten als vergelding zeven jonge mannen voor het vuurpeloton ombrengen.
Een heel intrigerend boek, omdat na al die jaren nog steeds niet duidelijk was wie de kabel daar nu neergelegd had. De schrijver, zelf opgegroeid in Rhoon, probeert de ware dader te ontmaskeren. Het boek leest soms wat staccato omdat er veel feiten en uitleg voorbij komen, maar het verhaal is heel boeiend en daarom zeker de moeite waard.

Clara's oorlogDan Clara’s oorlog, het waargebeurde verhaal van de 15 jarige Clara die in het Poolse Zolkiew woont. Wanneer de Duisters het dorp in 1942 bezetten, moet het gezin van Clara naar het Joodse getto. De familie Beck die bij hen in de buurt woont biedt het gezin de mogelijkheid bij hen in de kelder onder te duiken, samen met nog aantal andere joden waardoor er in totaal 18 mensen verstopt worden. Meneer Beck staat bekend als drinker, versierder en antisemiet en vormt daardoor een goede dekmantel. Wanneer de oorlog ten einde loopt wordt het huis tot overmaat van ramp gevorderd door de SS’ers. Gelukkig mag de familie Beck gewoon in het huis blijven, zou het hen lukken alle onderduikers in leven te houden?
De jonge Clara houdt gedurende de lange jaren onder de grond een dagboek bij en aan de hand daarvan is dit mooie en ontroerende boek ontstaan.

Terugkeer ongewenstOorlogsverhalen zijn altijd indringend en vaak schokkend, maar Terugkeer ongewenst van Charles Lewinsky is echt een ontzettend goed voorbeeld van de onrechtvaardigheid van die vreselijke oorlog. De titel zegt het al, en hoe kúnnen mensen zo over elkaar denken? Nog lang nadat ik het boek uit had zat ik te zieden, waarom moest dit nou? Lewinsky, bekend van Het lot van de familie Meijer is een fantastisch verteller waardoor hij het voor elkaar krijgt zelfs regelmatig een lach op mijn gezicht te toveren tijdens dit verhaal, ook al speelt het in de door de Duisters gecreëerde hel Theresienstadt. De joodse acteur en regisseur Kurt Gerron wordt door de kampcommandant bevolen een propagandafilm te maken over het kamp, die bekend wordt onder de naam  ‘Der Führer schenkt den Juden eine Stadt’.  De bedoeling van deze film was dat de Duitsers aan de rest van de wereld konden laten zien hoe goed de joden het wel niet hadden in de concentratiekampen. Er staat een stukje van de film op YouTube, maar ik heb het na een paar minuten weg geklikt. Ik kon er gewoon niet langer naar kijken, na het lezen van dit boek. Ik werd gewoon woest! Wat een vreselijk toneelstuk!
Het einde van het boek had ik wel een beetje verwacht, maar ik zag het niet aankomen waardoor het me meer schokte dan ik had gedacht. Terugkeer ongewenst, vreselijke woorden, maar toch een prachtig boek.

Het geluid van de nachtTenslotte Het geluid van de nacht van Maria DuenasEen prachtige oorlogsroman waarin zowel de Spaanse burgeroorlog als de Tweede Wereldoorlog een rol spelen.
We volgen Sira Quiroga die haar werk in een bekend naaiatelier in Madrid achter zich laat om een nieuw leven op te bouwen in Marokko. Wanneer haar geliefde er met haar geld vandoor gaat en haar met grote schulden achterlaat, probeert Sira in de Spaanse enclave Tétouan weer op te krabbelen door onder een schuilnaam een eigen naaiatelier te beginnen. Op advies van de mede-eigenaar presenteert ze zichzelf als couture ontwerpster waardoor ze een belangrijke en rijke clientèle opbouwt. Eén van haar invloedrijke cliënten vraagt haar, wanneer de Tweede Wereldoorlog uitbreekt, terug te keren naar Madrid om daar als geheim agent aan het werk te gaan. Sira opent daar een goedlopend naaiatelier waar ze voornamelijk de vrouwen van hoge Duitse officieren ontvangt en probeert hen vertrouwelijke informatie te ontlokken.
Een superspannend en meeslepend verhaal!

Tot zover mijn aanraders wat betreft oorlogsverhalen. Ik heb er nog meer gelezen en er zullen ook nog wel meer volgen, dus wie nog meer tips wil kan mij altijd vragen! 🙂





Kind van het oerwoud

21 06 2013

Kind van het oerwoudWolfskinderen worden ze genoemd, kinderen die worden opgenomen door wilde dieren en daardoor overleven. Gebeurt dat als ze nog heel klein zijn, dan zullen ze nooit meer echt als mens kunnen functioneren, maar Marina Chapman – haar eigen naam is onbekend – was al bijna vijf jaar toen ze na een mislukte ontvoering moederziel alleen achterbleef in de jungle van Colombia.

Na een paar dagen rondzwerven kwam ze terecht bij een groep kapucijnapen. Deze apen tolereerden het meisje en namen haar op in hun midden. Door na-apen leerde ze van hen hoe ze voedsel kon verzamelen en in bomen klimmen. Van die vaardigheden had ze in latere moeilijke jaren veel gemak.

Een paar jaar later was ze bijna vergeten dat ze eigenlijk geen aap was, maar toen ze indianen tegenkwam drong het tot haar door dat ze bij de mensen hoorde. De indianen joegen haar weg, maar blanke dierenhandelaren namen haar wel mee. Toen merkte ze al gauw dat ze van de regen in de drup was gekomen. De handelaren verkochten haar aan een bordeelhoudster, die haar mishandelde en als slaaf gebruikte. Het kostte heel veel moeite om weer ‘mens’ te worden: praten, netjes eten, sanitair gebruiken, deuren openen, lopen op twee benen,  slapen op een bed…
Ze ontsnapte net voordat ze haar eerste klant toegewezen kreeg en leefde daarna een tijd als straatkind, waarbij ze profijt had van haar junglevaardigheden. Haar dienstbetrekking bij een maffiafamilie hierna was geen grote verbetering; ze werd weer mishandeld en moest vluchten met hulp van een buurvrouw toen haar leven gevaar liep.

Marina’s dochters, die opgroeiden met een moeder die in bomen klom en hun haren vlooide, wilden haar bijzondere verhaal behouden voor de familie en namen het initiatief om het op schrift te stellen . Het duurde even voordat zij een uitgever konden vinden die het boek wilde publiceren, want er waren twijfels over het waarheidsgehalte ervan. Maar is de waarheid vaak niet vreemder dan fictie…?
Lees in dit verband (liefst als het boek al uit is) het artikel “Was Marina Chapman really brought up by monkeys?” uit de Guardian.

Het resultaat is in elk geval een boeiend verhaal dat leest als een thriller. En nee, ze slingerde niet rond aan lianen – die waren niet stevig genoeg (ze heeft het geprobeerd).
Het boek is nog niet verkrijgbaar in de Súdfryske bibliotheken, maar kan al worden aangevraagd.

Interview met Marina Chapman en haar dochter





Twee zwervers

7 06 2013

Kattenliefhebbers wisten het allang: een kat is een bijzonder beest.Voor de kat die in het boek ‘Bob de straatkat’ centraal staat geldt dat wel heel in het bijzonder.

James Bowen is straatmuzikant in Londen. Hij heeft een aantal jaren verslaafd en wel op straat geleefd en woont sinds kort begeleid in een flatje. Op een dag zit er een gewonde en hongerige kater in het trappenhuis. Als hij er na een paar dagen nog zit, neemt James hem mee en verzorgt hij hem zo goed en zo kwaad als dat gaat. Van zijn laatste geld neemt hij hem mee naar de dierenarts en koopt hij kattenvoer. James verwacht dat de kat weer gauw zal vertrekken als hij is opgeknapt, maar Bob, zoals de rode kater inmiddels heet, denkt daar anders over. Zelfs als James naar zijn vaste plekje gaat met zijn gitaar blijft Bob bij hem. En… Bob brengt geluk. Voorbijgangers (vooral vrouwen) zijn vertederd en blijven staan om een praatje met James aan te knopen, wat eerder nooit zou gebeuren. Ook verdient James op straat vele malen meer als Bob bij hem is.

Het valt James niet mee om verantwoordelijkheid te moeten dragen voor een ander levend wezen, maar voor Bob doet hij echt zijn best. Vanwege Bob wil hij zelfs afkicken van de methadon en een regelmatig leven lijden. Ondertussen wordt Bob een hit op YouTube…

Een hartverwarmend verhaal over twee zwervers die elkaars redding zijn!





Ieeeeeeh, wat draaft dêr?

11 04 2013

Naar catalogus

Naar catalogus

Ik lei justerjûn nei in tige slagge filosofylêzing yn bibleteek Snits lekker op bêd te lezen. Efkes de sinnen fersette want oars is it noch sa drok yn de holle. Ynienen hearde ik it lûd fan poatsjes flak boppe myn holle. Ik skeat oerein as wie ik stutsen en myn oare helte dy ’t krekt yn de earste sliep wie skrok wekker. En net samar wekker …. nee hy lei stiif fan de stress. ‘Wat is der oan’, rôp er. ‘Ik hearde wat oer myn kessen draven’ sei ik en tocht oan in mûs of sa. Foarsichtich helle ik myn kessen fuort en dêr draafde er hinne, in hiele dikke spin. Fuortendaliks smiet ik it kessen der wer boppe op en drukte it stiif oan. Mar in kessen yn in matras fuortdrukke dat slagget samar net en doe ’t ik wer seach woe er útnaaie. De oare helte hat doe it kessen der op drukt en ik bin fuort west om papieren bûsdoeken om it bist mei dea te meitsjen. (Ja, ik wit dat jo sa ’n bist ek bûten bringe kinne mar jim hawwe dit eksimplaar net sjoen, brr. Fan de measte spinnen hearre jo de poatsjes net!) Ik ha ‘m krigen al koste it wol wat muoite en in skjin kessensloop. Bah, wat jout dat in rommel. Grize blubber kaam derút it bist, ik koe der hast net fan sliepe letter. Earder yn de wike hiene we ek al sa’n grouwe jonge fan de sliepkeamerssouder helle en meastentiids binne se mei syn twaën. Ik hie dan ek al wakker socht om nûmer twa mar him net fine kinnen. Oant justerjûn dus. Fansels hawwe we yn de bibleteek boeken oer spinnen, sjoch hjir mar ris.

Wolst ek noch witte hokker boek as ik oan it lezen wie? ‘Villa Triste’ fan Lucretia Grindle in spannend boek oer de oarloch yn Florence en twa moarden dy’t no plak fûn hawwe en de konneksje dêr tusken. Lekker spannend.





De geboorte van de detective

4 02 2013

Naar de catalogus

Naar de catalogus

In 1860 stond Engeland op zijn kop vanwege de gruwelijke moord op een driejarig jongetje. Het kind kwam uit een welgestelde familie, wat de reden was voor alle commotie. De politiek bemoeide zich ermee en de druk op de politie was zo groot dat Scotland Yard ingeschakeld werd. Niemand kon meer rustig slapen in zijn eigen huis zolang de dader niet gepakt was, aldus een parlementslid.

Het boek De vermoedens van Mr. Whicher van Kate Summerscale verscheen in 2008 en won de prestigieuze ‘The BBC Samuel Johnson Prize for Non-Fiction’.  In het boek wordt minutieus verslag gedaan van de moord en van het onderzoek van Mr. Whicher, een inspecteur die op de zaak wordt gezet als de plaatselijke politie dreigt te falen. Summerscale wist ondanks alle feiten die de revue passeren een spannend verhaal te schrijven.

Wat de zaak zo bijzonder maakt is dat hier de detective geboren wordt. Mr. Whicher heeft een totaal andere aanpak dan de plaatselijke politie, die een dienstmeid als hoofdverdachte ziet. Whicher ondervraagt alle betrokken en als een Sherlock Holmes avant la lettre deduceert en reduceert hij.

Naar de catalogus

Naar de catalogus

Wrang is dat Whicher de zaak oplost, maar door geknoei van de plaatselijke politie komt het niet tot een veroordeling en wordt hij zelfs op non-actief gezet. Hij begint een carrière als privé-detective en is daarin tamelijk succesvol.

Charles Dickens en Wilkie Collins waren zo gefascineerd door de zaak en vooral door Whicher, dat ze detectiveverhalen begonnen te schrijven.

Dat het boek verfilmd zou worden, was een kwestie van tijd. De degelijke BBC-verfilming wordt gedragen door Paddy Considine, die een geloofwaardige, rationele detective neerzet, eentje die tegen de stroom in en met de kiezen op elkaar, achter de waarheid komt. Daarmee is Whicher het archetype van al die detectives die na hem kwamen.





Uit de hemel gevallen

26 11 2012

Toen ik uit de lucht vielHoe kun je een val van 3000 meter overleven? Volgens Juliane Koepcke, die als enige kan navertellen hoe het vliegtuig van LANSA op de dag voor kerst in 1971 neerstortte in de jungle van Peru, kan dat een combinatie zijn van drie factoren: een sterke opwaartse thermiek tijdens een onweersbui, het feit dat haar val gebroken werd door een dichte laag oerwoud met lianen, en tenslotte doordat ze nog vastgesnoerd zat in haar vliegtuigstoel, die zorgde dat ze als een esdoornzaadje naar beneden dwarrelde.

Toen ze bijkwam was ze helemaal alleen, een gewond meisje van 17 jaar in een mini-jurkje en met één schoen. In dit gedeelte van de jungle kwam nooit iemand. Op haar roepen kwam geen antwoord en haar moeder heeft ze niet gevonden. Wel enkele andere doden. Als ze niet enkele jaren in de jungle had gewoond en als haar ouders haar niet heel veel hadden geleerd over de natuur, dan was het haar niet gelukt om zonder eten elf dagen te overleven. Haar vader had haar uitgelegd dat je altijd het water moet volgen als je verdwaald bent; op een gegeven moment kom je in de bewoonde wereld terecht. Die raad heeft ze ter harte genomen.

Na haar redding begon de ware beproeving: ze moest niet alleen herstellen van haar lichamelijke wonden, maar ook verwerken dat haar moeder en alle andere 91 passagiers verongelukt waren.  Bovendien werd ze belaagd door persmuskieten, waar ze meer last van had dan van de insecten, slangen en kaaimannen in het oerwoud. Zij verspreidden zulke merkwaardige en soms kwaadaardige verzinsels dat Juliane heel lang niet over het ongeluk heeft willen praten. Nu vertelt ze haar verhaal, vermengd met het verslag van haar pogingen om Panguana, het onderzoeksstation dat haar ouders in Peru stichtten,  te behouden en uit te breiden.

Kort na haar tocht door het oerwoud is haar verhaal verfilmd onder leiding van de Italiaanse regisseur Giuseppe Scotese. Over deze film zegt Juliane zelf dat vooral het eerste gedeelte, waarin het vliegtuig neerstortte, heel waarheidsgetrouw is.  Maar: “Helaas waren er ook een heleboel zoetsappige scènes”. Een aantal acteurs speelde zichzelf en een gedeelte van de film is op locatie gefilmd.

De complete film is op internet te vinden:

In 1998 nam de Duitse filmregisseur en producer Werner Herzog contact op met Juliane op. Hij wilde met haar naar Peru om een documentaire te maken over de crash en haar tocht door de jungle. Ze was toen al 14 jaar niet in Panguana geweest, doordat Peru een tijd lang gebukt ging onder een terreurorganisatie en het land niet veilig was. Opvallend detail: Herzog miste in 1971 op een haar na het vliegtuig waarmee Juliane uit de hemel viel. Enkele delen van deze film, die verscheen onder de titels Julianes Sturz in den Dschungel en Wings of Hope, zijn te bekijken op YouTube (deel 1, deel 2, deel 3). Deze documentaire heeft haar geholpen haar ervaringen te verwerken en uiteindelijk was ze zover dat ze haar verhaal wilde doen. Zo ontstond dit boek.

Juliane’s verhaal is niet alleen spannend en aangrijpend; er spreekt ook een grote liefde uit voor het oerwoud met alles wat er leeft. De opbrengst van het boek is dan ook bestemd voor het behoud van het regenwoud in Peru.

Meer lezen?

Reserveren kan via deze link.





Van burn-out naar herstel

19 11 2012

Naar catalogus

Naar catalogus

Is het mogelijk om een bijna lichtvoetig boek te schrijven over een burn-out en een maandenlang verblijf op de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis? Ja, dat kan. Myrthe van der Meer kan het en doet het zeer overtuigend in Paaz.

In dit autobiografische debuut is Van der Meer genadeloos eerlijk over  haar opname op de PAAZ, Psychiatrische Afdeling Algemeen Ziekenhuis. Ze begint met haar laatste werkdag voor haar vakantie. Hoe ze de laatste uren doorbrengt op het kantoor van de uitgeverij waar ze werkt. Hoe het toetsenbord onder haar vingers uit elkaar valt, een voorbode van wat er met haarzelf gebeurt.

Eenmaal opgenomen op de PAAZ is ze er van overtuigd dat ze binnenkort weer aan het werk zal gaan. Al snel blijkt dat ze niet alleen een burn-out heeft maar ook worstelt met een diepe depressie. Ze heeft haar hele leven al suïcidale neigingen en is hogelijk verbaasd als ze hoort dat dit niet normaal is. Ze ging er van uit dat ieder mens dit in zich draagt.

Door de humor die zo nu en dan het leven op de afdeling oplicht, is het contrast met de zwaarte van het psychisch leed des te groter. Van der Meer overtuigt met de beschrijving van haar angsten, haar gebrek aan empathie, de medebewoners, de hulpverleners, de gang van zaken op de afdeling en het langzame herstel. Een boek dat nog lang nasuddert.

De officiële boektrailer:








%d bloggers liken dit: