Top tv-serie Hit & Miss

8 01 2014

Hit & Miss

Hit & Miss

In de eerste minuten maken de beelden meteen duidelijk dat je niet naar een doorsnee tv-serie gaat kijken. Een vrouw zit op een parkeerterrein te wachten op een man. Als hij verschijnt schiet ze hem uiterst koelbloedig neer. In de volgende scène staat de vrouw, Mia, onder de douche en glijdt de camera langzaam over haar lichaam om te onthullen dat ze een transseksueel is.
Ze werkt voor Eddie, een crimineel die domicilie houdt in een Chinees restaurant. Hij geeft haar een brief die met veel vertraging bij hem is bezorgd. De brief is van Wendy, de vrouw waarmee ze in haar “vorige” leven samenwoonde. Ze ligt op sterven en vraagt Mia of ze voor haar kinderen wil zorgen. Als ze bij de boerderij aankomt blijkt Wendy al overleden. Eén van die kinderen is de 11-jarige Ryan. Ryan is Mia’s zoon. Mia is Ryans vader.

Meer vertellen zou zonde zijn. Hit & Miss is een oncoventionele, gelaagde tv-serie. Verrassend, geweldadig, sensueel, humoristisch en met een prachtige Chloë Sevigny als kwetsbare transseksueel, die het geld dat ze verdient als huurmoordenares opzij legt voor een sekse-operatie. Door haar en de geweldig naturel acterende kinderen leef je helemaal mee met dit merkwaardige gezin.

Een absolute aanrader, zeker als je een beetje moe bent van al die Scandinavische speurders.





Meer dan een gewone thriller volgens Esta

4 12 2013

Fjällbacka murders

Fjällbacka murders

Aan Camilla Läckberg ben ik nooit toegekomen, leken me toch vooral vrouwenthrillers. Absoluut niet denigrerend bedoeld. Hersenonderzoek heeft aangetoond dat de bedrading in de hersenen van mannen (van voor naar achteren) en vrouwen (van links naar rechts) totaal anders is, daar komt mijn voorkeur van.

Toch was ik benieuwd naar de tv-serie Fjällbacka murders, gebaseerd op verhalen van Läckberg. Per slot van rekening wordt de serie uitgegeven door Lumière, die ons o.a. The Killing bracht.

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik eigenlijk alleen blog over boeken, films en tv-series die ik leuk, goed of spannend vind. De serie Fjällbacka murders is niet goed en zeker niet spannend.
Misdaadschrijfster Erica Falck woont met haar man, politie-inspecteur Patrik Hedström in Flällbacka, een plaatsje waar het nog gezellig 1958 lijkt. Maar schijn bedriegt want er wordt er flink op los gemoord.

In aflevering 1 bevalt Erica van een dochter, komen haar ouders om en speelt WO II een belangrijke rol. Erica komt achter de waarheid terwijl ze met haar kind op de arm door Fjällbacka struint. In aflevering 2 heeft Erica al 3 kinderen, zodat ze in aflevering 6 zomaar 48 kinderen kan hebben. Dat compliceert haar onderzoek wel, maar met de kinderen in de bakfiets komt ze een heel eind.
Erica vindt regelmatig een lijk en krijgt van haar (politie-)man alle ruimte om mee te helpen. Patrik wordt gespeeld door de acteur die in een andere minder geslaagde serie de man van Annika Bengtzon speelt. Opnieuw is hij een slappe Appie, want welke politiekerel laat nou zijn vrouw het gevaarlijke speurwerk doen? Als hij een getuige ondervraagt kijkt hij na drie vragen verwachtingsvol naar zijn partner of die nog iets te vragen weet. Of hij vraagt Erica of zij met een getuige wil praten omdat zij haar weet te bereiken. Per slot van rekening heeft ze al één keer eerder met de vrouw gepraat. Kortom, Erica is een betere politievrouw dan haar man en die enorme baard uit aflevering 1 helpt ook niet echt. Voor de hygiène heeft hij die er tenminste afgeschoren in aflevering 2.

Camilla & Claudia

Camilla & Claudia

Wat aardig is en hoogstwaarschijnlijk toeval, is de gelijkenis tussen de echte Camilla en Erica. Beide een vollemaansgezicht met grote ogen. Dat even tussendoor.

De boeken kan ik niet vergelijken met de serie, maar stel je niet te veel eisen dan is deze serie een mooie mix van Swiebertje en De Vijf van Enid Blyton, dat zal Esta wel bedoelen met het citaat afkomstig van de omslag van de dvd.

Natuurlijk kan ik er helemaal naast zitten want elders kreeg de serie 3 van de 5 sterren. Dat zal ‘m dan wel in de andere 5 afleveringen zitten. Die ga ik niet bekijken, want naast de tv ligt het tweede seizoen van The Bridge. Veel plezier gewenst met Fjällbacka murders.





Overspel

28 11 2013

Overspel

Over dramaseries van eigen bodem ben ik niet vaak enthousiast. Een uitzondering hierop vormt het psychologische drama ‘Overspel’ , uitgezonden door de publieke omroep. Fotografe Iris Van Erkel-Hoegaarden krijgt een buitenechtelijke relatie met Willem Steenhouwer. Willem is de schoonzoon en advocaat van Huub Couwenberg, een louche zakenman,  die iets doet in pandjes. Namens het Openbaar Ministerie probeert officier van justitie Pepijn van Erkel een zaak te krijgen tegen Willem Steenhouwer, de minnaar van zijn vrouw. Mocht dit lukken dan slaat hij twee vliegen in één klap.

Alle ingrediënten voor een krachtig spel van list en bedrog, geweld, duistere vastgoedhandeltjes, ontwrichte gezinslevens, intriges, schietpartijen, moord- en doodslag zijn aanwezig. Naast een goed verhaal zijn het vooral de sterke acteerprestaties die de serie naar een hoog niveau tillen. Een glansrol is er voor Huub Couwenberg (Kees Prins) die we kennen van humoristische programma Jiskefet. Het pak van onbetrouwbare zakenman zit hem als gegoten. Ook  Iris Erkel-Hoegaarden (Silvia Hoek) acteert sterk. Ze verenigt in één persoon zowel een zelfbewuste jonge vrouw als een onzekere overspelige echtgenote. Een dragende rol is er eveneens voor Willem Steenhouwer (Fedja van Huet) . Hij kan zich veel permitteren en komt overal mee weg. Wat er achter zijn grote bruine ogen schuil gaat weet niemand. Voortdurend slaagt hij erin de sympathie van de kijker vast te houden.  Ramsey Nasr blijkt naast schrijver en voormalig Dichter des Vaderlands ook een uitstekend acteur, hier dus in de rol van Pepijn van Erkel.

Nederlands drama waarbij je aan de buis blijft plakken. De verleiding om de twaalf afleveringen van deze ‘must see serie’ in één ruk te bekijken is groot. Of dat ook verstandig is durf ik niet te zeggen.





Made in Germany

13 11 2013

We kunnen er niks aan doen, onze liefde voor Duitsland wordt steeds groter. We mijmeren over een Nederlandse Angela Merkel en juichen stiekem voor het Duitse elftal. We sturen verdwaalde Duitse toeristen niet meer de verkeerde kant op en gaan graag op vakantie bij onze Oosterburen. Kortom tijd voor drie recente producten uit Duitsland. Een prettige roman over een verzekeringsagent en een film en tv-serie die een genuanceerd beeld geven van Duitsers in de Tweede Wereldoorlog.

Made in Germany

Made in Germany

Romantische jaren
Paul Ingendaay schreef met Romantische jaren een verhaal om langzaam verliefd op te worden. Marko Theunissen heeft zijn studie eraan gegeven en wordt verzekeringsagent voor de Rheinische in een klein Duits dorp. Al weidt hij wel ’s uit over het verzekeringswezen, dankzij de droge humor en de licht sarcastische ondertoon zijn de avonturen van een verzekeringsagent op het platteland een plezier om te lezen.
Uiteindelijk is zijn beroep slechts bijzaak en is het verhaal vooral een mooi psyschologisch portret van een man die niet aan de verwachtingen voldoet, die de liefde zoekt bij een getrouwde cliënte en ondanks alles toch zijn familie bij elkaar probeert te brengen. Voeg daarbij nog een paar opvallende bijfiguren zoals zijn vader, een gestoorde vriend en een hippie-zus en je hebt een mooie roman voor mensen met geduld, die zich graag laten meedeinen op de golven van een weinig opmerkelijk leven.

Lore
Schrijfster Rachel Seiffert is van Duits-Australische afkomst. Uit haar roman The Dark Room is het verhaal over Lore verfilmd door de Australische regisseuse Cate Shortland. Lore is 14 jaar als de Tweede Wereldoorlog tot een eind komt. Haar vader is een hoge SS-officier die gearresteerd wordt. Haar moeder laat Lore in het zuiden van Duitsland achter met haar jongere zus en tweelingbroertjes met de boodschap dat ze naar oma moeten reizen die op een van de Waddeneilanden woont. Lore gaat deze reis vol ontberingen aan, dwars door een verwoest land dat bezet is door Russen en Britten. Ze krijgt hulp van een oudere Joodse jongen. Haar verhouding met hem laat zien dat ze zich, ondanks de wederzijdse aantrekkingskracht, niet los kan maken van haar nationaal-socialistische opvoeding. De lyrische beelden staan in schril contrast met de ellende om Lore heen. Een film die de gevolgen van deze oorlog door Duitse ogen laat zien. Lore blijft nog lang op je netvlies, vooral als coming-of-age in een gruwelijke tijd.

Unsere Mütter, unsere Väter
In de zomer van 1941 nemen vijf vrienden afscheid van elkaar met de woorden “met de kerst zien we elkaar weer” in de stellige overtuiging dat tegen die tijd de Russen zijn verslagen. De broers Wilhelm en Friedhelm trekken met hun legeronderdeel naar het oostfront. Charlotte is verpleegster en heeft zich aangemeld voor een hospitaal vlak achter het front. Viktor, van joodse komaf, blijft achter met zijn vriendin Greta die een zangcarrière ambieert. Hitler’s Blitzkrieg liep al snel vast in de Russische winter en het snelle weerzien blijkt een illusie.

Zoveel jaar na de Tweede Wereldoorlog is het koorddansen voor de makers van de meeslepende serie, Unsere Mütter, unsere Väter. Alles wat Duitsers maken over de Tweede Wereldoorlog zal altijd onder de microscoop worden bekeken. De makers kregen veel kritiek op hun weergave van het Poolse verzet. Dit zal vooral komen door de scène van een overval op een Duitse trein door het verzet. Deze overval krijgt een vreselijke wending als ze ontdekken dat de wagons volgepakt zijn met Joden die afgevoerd worden naar een van de concentratiekampen. Na de overval lopen de verzetmensen weg van de wagons zonder de Joden te bevrijden. De vraag is of iemand uit het land waar het anti-semitisme uitmondde in de Holocaust iets kan zeggen over het reëel bestaande anti-semitisme in een ander land. Daarnaast vonden critici dat de belangrijkste personages te veel als slachtoffer neergezet worden. 

Zelf deel ik de kritiek niet, daarvoor is het verhaal te genuanceerd verteld. Het laat bijvoorbeeld zien dat door de  jarenlange propaganda mensen nog steeds geloven in de eindoverwinning terwijl de Russen Berlijn naderen. Of door de hoge Duitse officier die na de capitulatie de geallieerden helpt bij het registreren van overlevenden. Oorlog brengt, in de woorden van Friedhelm, het slechtste in de mens naar boven. Dat Friedhelm, die kritisch is op de verering van Hitler en de oorlogszuchtige weg van zijn vaderland, als soldaat verandert in een koelbloedige moordenaar toont dat deze serie laat zien dat er geen winnaars zijn in een oorlog.





Scandinavian Crime Collection

12 06 2013

Kodenavn Hunter

Kodenavn Hunter

Onder die naam verschijnt de ene dvd na de andere . Deep Cover, de Engelse “vertaling” van Codenaam Hunter, is een serie uit 2007. Dat lijkt een beetje op cashen op de populariteit van Skandinavische crime, want Scandinavian Crime is hot.

Deep cover is echter de moeite waard om een aantal avonden voor onderuit te zakken. Al was het alleen maar voor Ane Dahl Torp die in 2004 is verkozen tot Mest sexy kvinne i Norge (kun je altijd even vertalen via Google Translate als je niet kunt bedenken welke titel dit is).

Afgezien van die titel is zij de grote verrassing van deze serie. Ze speelt een agente die undercover gaat in een bende, onder de vrolijke naam Kikki. Met haar open gezicht en geweldige lach pakt ze al die criminelen in en ook de kijker die al snel nagelbijtend op de bank zit omdat alles er op wijst dat haar dekmantel aan gruzelementen gaat.

Het verhaal gaat over een speciaal opgerichte politiegroep Hunter. Met moderne middelen proberen ze zware criminaliteit te bestrijden. Het plot is hier en daar wat warrig en op het eind wordt dit eerste seizoen wat afgeraffeld, maar dan weet je tenminste des te eerder of Kikki het overleefd of niet.

Een 7 voor Deep Cover en een 9 voor Ane Dahl Torp. In de beschrijving in onze catalogus staat dat de serie zowel door mannen als vrouwen wordt gewaardeerd. Beetje gek zo’n kwalificatie maar voor alle mannen even een linkje naar Ane Dahl Torp.





Nieuws in tijden van de Koude oorlog

29 05 2013

The Hour

The Hour Seizoen 1

In 1956, het jaar van het conflict om het Suezkanaal en de inval van de Russen in Hongarije, start de BBC een live actualiteitenprogramma, The Hour.  Het is pionieren in de studio en de knulligheid is anno 2013 bijna vertederend. Na een moeizame start wint het programma aan populariteit en wordt het meer en meer de luis in de pels van de autoriteiten.

De onverschrokken en briljante Freddie Lyon is de verpersoonlijking van de verandering in verslaggeving in die jaren. Journalistiek gebaseerd op onderzoek en zelfvergaarde informatie én een journalist die kritisch staat tegenover autoriteiten. De druk op de BBC wordt opgevoerd om terughoudend te zijn in de verslaggeving over staatsaangelegenheden. Gesteund door een wet die voorschrijft dat er pas na twee weken mag worden bericht over zaken die in het Lagerhuis zijn besproken. Iets wat in onze tijd met internet, Wikileaks en sociale media nauwelijks meer voor te stellen is.

The Hour begint met een tamelijk gruwelijke moord.  Freddie Lyon begint een onderzoek naar die moord, wat hem al snel in de problemen brengt. Hij gelooft namelijk niet dat een jeugdvriendin even later zelfmoord heeft gepleegd en heeft aanwijzingen dat MI6 achter haar dood zit.

Journalisten, politiek, geheime diensten, landverraad, moord, liefde en overspel, even schudden en je hebt een bruisende en stijlvolle cocktail uit de BBC-stal óver een programma uit de BBC-stal. Verrassend, intrigerend en een volledig overtuigend beeld van de “suffe” jaren 50. Met als smaakmakers een drietal geweldige acteurs; Romola Garai bekend van The Crimson Petal and the White, Dominic West (The Wire) en Ben Whishaw (Perfume).

Trailer The Hour





Smullen van obsessie en jaloezie

7 03 2013

Case Sensitive

Case Sensitive

Sophie Hannah schrijft psychologische thrillers en doet dat zo goed dat ze hier en daar de koningin van het genre wordt genoemd. Koningin of niet, haar boeken ken ik niet, een mens kan nu eenmaal niet alles lezen.
Gelukkig is er de tv-serie Case Sensitive om kennis te maken met het werk van Hannah.

Olivia Williams is politie-inspecteur Zailer en Darren Boyd speelt D.C. Waterhouse. Daarmee hebben we meteen de twee grote troeven van de serie.
Zailer is koel, licht jaloers en een vrij beroerde manager met een sluimerend gevoelsleven.
D.C. Waterhouse is behept met licht autistische trekjes maar wel een scherpe speurder die niks met de emoties rond een misdaad heeft en alleen op zoek wil naar hard bewijs.

De wisselwerking tussen die twee spat van het scherm als ze op zoek gaan naar de waarheid achter de moorden in beide afleveringen. Dat dit niet altijd even handig gebeurt zorgt voor een lichte komische noot. Vooral als Waterhouse zich bemoeit met de ondervragingen en Zailer hem met haar blikken het zwijgen wil opleggen.

Vier sterren voor Case Sensitive met als enige aanmerking dat het begrip tv-serie wel wat devalueert als je de dvd’s seizoen 1 & 2 noemt. The point of Rescue is seizoen 1, The other half Lives is seizoen 2. Twee keer negentig minuten is wel wat weinig om te spreken van seizoenen, ik wil wel wat meer want Case Sensitive is om van te smullen. Psychologische thrillers waarin obsessies en jaloezie niet alleen voorbehouden zijn voor misdadigers.








%d bloggers liken dit: