De kracht van Leila Meacham

25 11 2013

rozenIk heb een nieuwe favoriet: Leila Meacham! Afgelopen zomer heb ik haar debuut Rozen gelezen, een roman zo dik als mijn vuist met een zo intrigerend verhaal dat ik het amper neer kon leggen. Mijn man en zoontje spetterden er gezellig op los in het zwembadje achter in de tuin maar ik merkte er amper iets van; ik ging helemaal op in het verhaal!
Het boek speelt zich af rondom een katoenplantage, die vlak voor de Eerste Wereldoorlog tot ieders grote verrassing eigendom wordt van de dan nog maar 16 jarige Mary Toliver. Zij is net als haar vader helemaal verknocht aan de plantage en daarom laat hij haar alles na wanneer hij komt te overlijden. Ondanks de tegenwerking van haar moeder en broer en de sceptische opstelling van de katoenplukkers is Mary vastbesloten de plantage net zo goed te runnen als haar vader altijd heeft gedaan.

Rozen is een prachtige familiegeschiedenis, die van begin tot eind boeit en verrassende wendingen heeft. Ik had in het begin een beetje moeite om erin te komen, door de vele personages die beschreven worden, maar zodra je eenmaal doorhebt wie iedereen is leest het verhaal als een trein. Heerlijk!

Gisteravond heb ik Meachams tweede roman Korenblauw uitgelezen. Met een zucht van teleurstelling dat het alweer uit was, heb ik dit bijna 500 pagina’s dikke boek dichtgeslagen en ik wist meteen dat ik over deze schrijfster wilde bloggen.
Dat was nog even een geregel, omdat maandag eigenlijk mijn vrije dag is, maar mijn schoonouders wilden met liefde een paar uurtjes op mijn zoontje passen zodat ik even in alle rust kan schrijven. Want als ik me heb voorgenomen om te bloggen, moet dat bijna à la minute bij mij! 🙂

korenblauwKorenblauw begint al veelbelovend; de proloog maakt je nieuwsgierig en in het eerste hoofdstuk wordt je als lezer meteen al getriggerd door de kennismaking met de elfjarige Catherine Ann Benson, die haar beide ouders verliest door een auto-ongeluk. De grootmoeder van Cathy, zoals iedereen haar noemt, besluit als enig overgebleven familielid haar kleindochter in huis te nemen.
Door de shock van het overlijden van haar ouders lijdt Cathy aan selectief mutisme, en omdat haar grootmoeder niet wil dat ze hierdoor geplaagd zal worden op haar nieuwe basisschool, schakelt ze de populairste jongens van het dorp in. Trey Don Hall en John Caldwell ontfermen zich over Cathy en dit is het begin van een bijzondere vriendschap tussen de drie, die vanaf dat moment onafscheidelijk zijn.

De kracht van Leila Meacham zit ‘m in de verrassing. Er zitten een aantal bijzondere wendingen in het verhaal die ik absoluut niet aan zag komen.
Dat maakt een boek voor mij bijzonder, een auteur die mij blijft boeien en laat meeleven met de personages. Daarom ben ik fan. En ik kan alleen maar hopen dat Meacham nog veel meer van deze prachtboeken gaat schrijven!

Advertenties




Het Rosie project; Liefde in tijden van Asperger

20 11 2013

Het Rosie project

Het Rosie project

Graeme Simsion verkocht zijn consultancy-bureau om zich volledig te wijden aan het schrijversschap. Een moedige stap waar we hem dankbaar voor mogen zijn want er zijn genoeg consultants en veel minder schrijvers die een feel-good roman kunnen schrijven.

Op iedere pot past een deksel luidt de moraal van Het Rosie project en zonder het leesplezier te bederven kan ik vertellen dat het ook opgaat voor docent genetica Don Tillman. Tillman heeft het Syndroom van Asperger, maar lijdt daar niet onder. Hij heeft zijn leven keurig gereguleerd, het is zijn omgeving die meer van hem wil. Tillman maakt op aandringen van zijn beste vriend en vrouw een lijst met vragen waaraan zijn eventuele, toekomstige vrouw moet voldoen.
Al snel blijkt dat de liefde zich niet laat afdwingen door een multiple choice vragenlijst.

Gelukkig verschijnt de eigenzinnige Rosie ten tonele en vanaf dat moment weet je waar het boek naar toegaat. Het verhaal heeft echter geen last van die voorspelbaarheid,  daarvoor is het te fris, vrolijk en romantisch.

Met Rosie gaat hij op zoek naar haar biologische vader, een genetische speurtocht die voor de nodige hilariteit zorgt. Ondertussen ziet hij niet dat hij juiste vrouw voor hem al binnen handbereik heeft.

Je kunt je afvragen of Tillman een typische “Asperger” is, het lukt hem tamelijk gemakkelijk om chaos toe te laten in zijn leven maar dergelijke overwegingen zijn voor kniesoren. Leuk boek dat binnenkort verfilmd wordt.





De laatkomer

15 10 2013

Plaatje

Nadat ik het boek ‘de laatkomer’ van de Vlaamse schrijver Dimitri Verhulst heb dichtgeslagen denk ik nog even na over de titel. Immers, heeft een boek geen goede titel dan is het ONLEESBAAR (Reve). De titel slaat op Desiré, de hoofdpersoon, die er te laat achter komt dat hij nog iets van zijn leven moet maken. Onleesbaar is ‘De laatkomer’ allerminst, het boek is heel vlot geschreven.

De ik-figuur, Desiré, beschouwt z’n leven als mislukt. Hij heeft in zijn burgermansbestaan als bibliothecaris altijd naar de pijpen van zijn vrouw Moniek gedanst en besluit dat het mooi is geweest.  De voortdurende betutteling, het gevit en geschreeuw, hij is het zat en wil van haar af.  Voor een scheiding is hij te laf en de manier waarop hij zijn doel probeert bereiken ligt niet voor de hand. Hij besluit zich voor te doen als iemand die dementeert en wordt spoedig opgenomen in een tehuis voor seniele bejaarden.

Desiré speelt zijn nieuwe rol met verve. “Naar de televisie kijk ik, zij het dik tegen mijn zin. Ik doe het om niet door de mand te vallen. Omdat het wordt verwacht dat ‘senielen’ onverdroten plaatsnemen voor de lichtbak. Geholpen door de leegheid van de meeste programma’s staar ik indolent en met mijn schoonste glarieogen naar de jolige plezierverkopers op het scherm, tot ik er vanzelf bij in slaap val en in mijn beddenbak wordt geholpen”.

Het contact met vrouw en kind wordt definitief verbroken op het moment dat hij ze niet meer herkent. In het bejaardenhuis komt hij jeugdliefde Rosa Rozendaal tegen. Van haar schoonheid is niet veel meer over en het weinige haar dat ze nog bezit wijst alle windstreken aan. Destijds durfde hij niet op haar avances in te gaan, nu is het te laat. Ze is dement. Hij realiseert zich dat de spijt van de dingen die je hebt gedaan lang niet zo groot is dan de spijt van de dingen die je niet hebt gedaan. Grote vraag is of de hoofdpersoon wordt ontmaskerd of dat zijn façade stand houdt.

‘De laatkomer’ is boek over liefde, dementie en vergankelijkheid. Dimitri Verhulst hanteert een ironische stijl en schrijft met veel gevoel voor humor. Vlaamse woorden en uitdrukkingen en het gebruik van metaforen missen hun uitwerking niet en zorgen voor extra leesplezier, al wordt soms de aandacht afgeleid van het werkelijke verhaal.





Echte feel-good romans

18 07 2013

Soms heb je van die dagen dat je gewoon even een fijn boek wilt lezen. Geen moord en doodslag, geen verdriet en ellende, nee, gewoon een lekker, makkelijk lezend verhaal. Met een vleugje spanning, wat romantiek en misschien wat geheimzinnige onderdelen, maar niet al te ingewikkeld. Zo eentje die je met een zucht van voldoening uitleest. Laat ik daar nou net weer een paar van gelezen hebben. Echt van die boeken die je een vriendin zou aanraden. Bij deze dus!

De vuurtoren van ConnemaraOm te beginnen De vuurtoren van Connemara van Santa Montefiore. Een bijzonder boek, omdat het verhaal deels beschreven wordt vanuit een wel heel ongebruikelijk personage; namelijk de geest van de overleden Caitlin Macausland. In eerste instantie kun je bijna niet anders dan medelijden hebben met deze door iedereen geliefde vrouw, die op jonge leeftijd overlijdt en haar man en twee kleine kinderen achterlaat. Maar wanneer het verhaal zich ontvouwd begin je toch te twijfelen, was ze wel zo volmaakt als ze leek?
Een heerlijk feel-good boek, waarvan de plot je als lezer al snel duidelijk wordt, maar dat maakt niets uit. Het is een fijn verhaal met gelukkig toch een paar verrassingen op het eind. ‘De zomer is niet compleet zonder een nieuwe roman van Santa Montefiore.’ schrijft weekblad Margriet en dat ben ik helemaal met ze eens!

Het meisje op de rotsenDan Het meisje op de rotsen van Lucinda Riley. Dit boek vond ik in de bibliotheek van Joure op de tafel met ‘aanraders van onze leden’. Hier kunnen bibliotheekbezoekers de boeken neerleggen die ze erg goed vonden. Een leuk snuffelplekje voor wie even niets kan vinden, dat blijkt wel. Want wat is Het meisje op de rotsen een mooi boek zeg!
Op een meeslepende manier wordt verteld hoe twee families jaren geleden met elkaar verbonden raakten. En nu, zo’n 30 jaar later, lijkt de geschiedenis zich te herhalen.
Een bijzonder verhaal met onverwachte gebeurtenissen, soms een beetje te mooi om waar te zijn. Gelukkig is dat helemaal niet storend voor het verhaal, sterker nog, het past er wel bij.

De vertrouwelingTenslotte dan nog De vertrouweling van Kate Morton. Wat een fijn boek zeg! Er zat helemaal niets voorspelbaars in dit boek, en het einde van het verhaal zag ik al helemaal niet aankomen. Super!
Ik ga er verder niets over zeggen, want dit is echt zo’n boek dat je als lezer helemaal zelf moet ontdekken, dan geniet je het meest!

Zodra ik dit boek uithad heb ik meteen nog een titel van deze Kate Morton aangevraagd, want allemensen, wat kan zij mooi schrijven zeg. Ik zag in de catalogus dat ze in ieder geval nog drie boeken geschreven heeft, dus ik kan nog even vooruit, gelukkig maar! 🙂

Drie heel verschillende boeken dus, maar ze hebben één ding gemeen: ik heb van allemaal evenveel genoten!





Sneue boeken yn de byb

6 04 2013

Der binne fan dy boeken mei in hiele moaie ynhâld mar de bûtenkant sjocht der net sa út. Ast it lizzen sjochst tinkst net daliks; dy nim ik mei! Dizze wike ha ik sa ’n boek lêzen. It is skreaun troch Barbara Mutch en de titel is: De kleur van haar hart. In prachtige debútroman oer swart en blank, oarloch en frede, muzyk en stilte. It spilet yn Súd-Afrika yn de earste helte fan de 20ste iuw.

Naar catalogus

Naar catalogus

Neffens de útjouwer is it boek krekt sa ûnferjitlik as ‘Een keukenmeidenroman’ fan Kathryn Stockett. Ik bin wol benijd as jim dat ek fine.

Ek sa ’n sneu kaft hat de ‘De Vogelpoort’ fan Katie Hickman. In historyske roman oer in studinte dy ’t ûndersyk docht nei in Britse delegaasje dy ’t yn 1599 in besite brochten oan de sultan fan it Ottomaanse ryk. In byldzjend ferhaal, spannend, romantysk, fol yntriges en tige noflik om te lêzen. Dit boek is letter nochris útjûn mei in better kaft.

Kinsto ek sa ’n boek dat de muoite wurdich is mar wêrfan ast oan de bûtenkant net sjen kinst dat it wat is? Lit it witte, dan neam ik se yn in folgjend blog sadat se net ferstofje yn de bibleteek.





Mannenboeken

21 09 2012

Sommige boeken kunnen je compleet verrassen. Zo nam ik kortgeleden een roman mee naar huis waarvan in dacht dat het een echt ‘vrouwenboek’ was. Zo’n lekker romannetje waar je een avondje mee op de bank kruipt om je hoofd eens even lekker leeg te maken.

Tot mijn grote verbazing bleek deze roman door een man geschreven te zijn. Het was een bekend verhaal, van verlies, verbroken relaties en meer, maar dan nu eens vanuit het perspectief van de man. Wat een aangename verrassing!

Deze Jonathan Tropper is echt een geweldige auteur. Natuurlijk, sommige dingen die hij beschrijft zijn voor de hand liggend, maar het is echt erg leuk om eens te lezen hoe mannen bepaalde dingen ervaren. Hij is echt heel volledig, in hoe zijn hoofdpersoon bijvoorbeeld de puberteit doorgekomen is en hoe diep een vriendschap kan wortelen.
Erg mooi en boeiend!

Toen ik tijdens het opruimen in de bieb een ander boek van deze auteur tegenkwam heb ik dat dan ook meteen weer meegenomen. En niet onterecht, want ook 7 dagen, 7 nachten bleek een heerlijk boek te zijn.
Dit hele verhaal speelt zich af tijdens een sjive , een Joods ritueel rondom de rouw waarmee ik helemaal niet bekend was. Nabestaanden rouwen na het overlijden van een dierbare 7 dagen en 7 nachten lang, samen in één huis. De hoofdpersonen in dit boek kunnen normaal gesproken amper een uur in elkaars gezelschap doorbrengen, dus je kunt wel nagaan dat een hele week niet meevalt…

Ik zal verder niets vertellen over de inhoud van het boek, simpelweg omdat het veel te leuk is om zelf te ontdekken hoe dit gaat aflopen. Wat ik wel kan verklappen is dat Tropper je van de ene emotie in de andere slingert. Zo kreeg hij het voor elkaar om een scène die ik helemaal verontwaardigd zal te lezen zo af te sluiten dat ik toch weer zat te lachen.
Dan ben je wat mij betreft een top auteur.

Gelukkig zijn er nog meer boeken van zijn hand verschenen, er is zelfs net weer een nieuwe uit in Amerika. Ik kan niet wachten tot de vertaling binnen is bij ons, Jonathan Tropper is wat mij betreft een blijvertje!





Hoe doen ze dat toch?

25 05 2012

Soms lees je boeken die zo goed geschreven zijn, dat ze meteen onder je huid gaan zitten. En tussen je oren. En daar blijven ze. Omdat ze indruk op je maken. Heerlijk vind ik dat. Maar vooral ontzettend knap. Hoe doen die auteurs dat toch?

Ik bleek de afgelopen weken weer een aantal pareltjes uitgezocht te hebben. Heel verschillende soorten verhalen, maar stuk voor stuk te mooi om voor mezelf te houden. Nu we een lekker lang Pinksterweekend voor de boeg hebben lijkt me dat de perfecte gelegenheid deze juweeltjes met u te delen. Want vrije tijd, de zon die schijnt en een fijn boek, dat is nu eenmaal de ideale combinatie!

Om te beginnen Onuitwisbaar van Kristen Heitzmann. 
Een fantastisch geschreven verhaal, dat je bijna niet aan de kant kunt leggen. Het bijzondere verhaal van de hoofdpersonages wordt steeds onderbroken door de bizarre gedachtenspinsels van een persoon die angstvallig geheim blijft. Iedere keer als er weer zo’n creepy tekst voorbij gekomen is, krijg je de neiging tegen die persoon te gaan roepen dat hij op moet houden! Wat een figuur!
Dit boek weet precies te omschrijven wat voor gevolgen een trauma kunnen hebben. De titel is perfect gekozen, het heeft op mij een onuitwisbare indruk gemaakt.

Oorlogsboeken hebben op mij altijd een bijzondere aantrekkingskracht gehad. Telkens als er weer iets nieuws verscheen moest ik het gewoon lezen. Het leuke van mijn werk in de bieb is dat je zo heerlijk met klanten in gesprek kunt raken over boeken die indruk op je maken. Daar komen soms echt gouden tips uit voort!
Eén van die tips was Parnassia van Josha Zwaan. Een bijzondere kijk op wat de oorlog doet met een Joods kind dat gered wordt, maar daarvoor haar afkomst moet vergeten.

Tenslotte De Blauwe Kamer van Susan Henderson.
Een schitterend boek, ondanks het intrieste onderwerp. Je kunt en wilt je eigenlijk geen voorstelling maken van de enorme impact die een depressie kan hebben op een gezinsleven. Dit boek verteld het aangrijpende verhaal van de achtjarige Tillie, die ondanks alles, onvoorwaardelijk van haar moeder houdt.

Voor elk wat wils, ik hoop dat u er net zo van geniet als ik gedaan heb! Fijne Pinksterdagen!








%d bloggers liken dit: