Hosseini doet het weer

5 07 2013

Naar de catalogusToen een aantal jaar geleden de boeken ‘de Vliegeraar’ en ‘Duizend schitterende zonnen’ verschenen, was Khaled Hosseini in één klap populair. Iedereen had het over deze boeken, en ze gingen als warme broodjes over de toonbank.
Ik werd natuurlijk ontzettend nieuwsgierig en nu er zoveel gezegd en geschreven werd over deze boeken, wilde ik zelf ervaren of ze inderdaad zo bijzonder zijn. En ja, dat zijn ze.

Vlak voor ik op vakantie ging zag ik dat er een nieuw boek van Hosseini uit was; ‘En uit de bergen kwam de echo’. Die paste nog net in de koffer en man, wat ben ik daar blij om! Dit is echt een prachtig boek, een aanrader voor de vakantie!

Het verhaal begint in 1952, in een klein dorp in Afganistan. Hier maken we kennis met de jonge Abdullah en zijn zusje Pari van drie jaar, met wie hij een heel goede band heeft. Het leven op het platteland is zwaar en hun vader pakt ieder baantje aan dat hij kan krijgen om de touwtjes aan elkaar te kunnen knopen. Wanneer zijn vrouw weer in verwachting is en er een heel zware winter voor de deur staat, neemt hij een moeilijke beslissing die de levens van Abdullah en Pari voor altijd zal veranderen.

Hierna maakt het verhaal een sprong in de tijd, waarna je als lezer meegesleept wordt in de levens van verschillende personages, die allemaal op de één of andere manier met elkaar te maken hebben. Hosseini weet op een bijzonder knappe manier deze verhalen zo te schrijven dat je ieder personage goed leert kennen, zonder dat het verhaal verwarrend wordt. Hoe Hosseini het doet weet ik niet, maar hij krijgt het voor elkaar mij mee te nemen van 1952 tot de 21ste eeuw, en van Afganistan, naar Parijs, Amerika en het Griekse eiland Tinos, en wel op zo’n manier dat ik het boek onmogelijk aan de kant kon leggen. Je moet gewoon weten hoe dit afloopt!

Het perfecte boek voor lange, warme zomerdagen. Reserveer een dagje voor jezelf, installeer je ’s ochtends in een ligstoel in de zon en wanneer je dan ’s avonds de laatste bladzijde omgeslagen hebt, blijf je nog even lekker nagenieten in je eigen wereldje. Want dat doet dit boek met je. Heerlijk!

Advertenties




Indrukwekkend romandebuut van Esther Verhoef

29 11 2012

Sommige boeken zijn zo ontzettend knap geschreven, dat je kostte wat kost door wilt lezen. Tegenlicht van Esther Verhoef is er zo eentje.
Voor dit prachtige boek heeft Verhoef de moord en doodslag, die we kennen uit haar thrillers, even in de ijskast gezet, maar de spanning zit er nog steeds in. Weliswaar op een heel andere manier, maar deze schitterende roman kan met recht een pageturner genoemd worden!

Het verhaal wordt verteld vanuit hoofdpersonage Vera, die we afwisselend als kind en als volwassene leren kennen. In het eerste deel wisselen de verhalen van de volwassen en de jonge Vera elkaar in rap tempo af, terwijl ze naadloos op elkaar aansluiten. Een heel bijzondere manier van lezen, die het je onmogelijk maakt het boek aan de kant te leggen. Omdat de hoofdstukjes vaak maar twee of drie pagina’s lang zijn is de verleiding te groot: nog ééntje dan…
Het tweede deel van het boek is volledig vanuit volwassen perspectief geschreven, met de afschuwelijke afsluiting van de kinderjaren nog vers in het geheugen…

Dit is geen boek om zo eventjes tussen de bedrijven door te lezen, het verhaal komt keihard binnen. Wat een rotleven heeft de jonge Vera gehad, en hoe kunnen ouders toch in vredesnaam ooit bedacht hebben dat je sommige dingen maar beter niet aan je kind kunt vertellen? Dit verhaal laat zien dat eerlijkheid altijd het beste is voor alle betrokkenen. Hoe anders waren de levens in dit boek dan misschien verlopen! Het frustreerde mij enorm.

Het bijna onvermijdelijke einde van dit boek vond ik hartverscheurend, ook omdat ik zelf moeder ben. Gelukkig wordt Vera veel beter opgevangen dan haar moeder indertijd, waardoor haar toekomst er heel anders uit zal zien.

Een ontzettend indrukwekkend boek, dat je nog lang bijblijft.

 





Van burn-out naar herstel

19 11 2012

Naar catalogus

Naar catalogus

Is het mogelijk om een bijna lichtvoetig boek te schrijven over een burn-out en een maandenlang verblijf op de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis? Ja, dat kan. Myrthe van der Meer kan het en doet het zeer overtuigend in Paaz.

In dit autobiografische debuut is Van der Meer genadeloos eerlijk over  haar opname op de PAAZ, Psychiatrische Afdeling Algemeen Ziekenhuis. Ze begint met haar laatste werkdag voor haar vakantie. Hoe ze de laatste uren doorbrengt op het kantoor van de uitgeverij waar ze werkt. Hoe het toetsenbord onder haar vingers uit elkaar valt, een voorbode van wat er met haarzelf gebeurt.

Eenmaal opgenomen op de PAAZ is ze er van overtuigd dat ze binnenkort weer aan het werk zal gaan. Al snel blijkt dat ze niet alleen een burn-out heeft maar ook worstelt met een diepe depressie. Ze heeft haar hele leven al suïcidale neigingen en is hogelijk verbaasd als ze hoort dat dit niet normaal is. Ze ging er van uit dat ieder mens dit in zich draagt.

Door de humor die zo nu en dan het leven op de afdeling oplicht, is het contrast met de zwaarte van het psychisch leed des te groter. Van der Meer overtuigt met de beschrijving van haar angsten, haar gebrek aan empathie, de medebewoners, de hulpverleners, de gang van zaken op de afdeling en het langzame herstel. Een boek dat nog lang nasuddert.

De officiële boektrailer:





Mannenboeken

21 09 2012

Sommige boeken kunnen je compleet verrassen. Zo nam ik kortgeleden een roman mee naar huis waarvan in dacht dat het een echt ‘vrouwenboek’ was. Zo’n lekker romannetje waar je een avondje mee op de bank kruipt om je hoofd eens even lekker leeg te maken.

Tot mijn grote verbazing bleek deze roman door een man geschreven te zijn. Het was een bekend verhaal, van verlies, verbroken relaties en meer, maar dan nu eens vanuit het perspectief van de man. Wat een aangename verrassing!

Deze Jonathan Tropper is echt een geweldige auteur. Natuurlijk, sommige dingen die hij beschrijft zijn voor de hand liggend, maar het is echt erg leuk om eens te lezen hoe mannen bepaalde dingen ervaren. Hij is echt heel volledig, in hoe zijn hoofdpersoon bijvoorbeeld de puberteit doorgekomen is en hoe diep een vriendschap kan wortelen.
Erg mooi en boeiend!

Toen ik tijdens het opruimen in de bieb een ander boek van deze auteur tegenkwam heb ik dat dan ook meteen weer meegenomen. En niet onterecht, want ook 7 dagen, 7 nachten bleek een heerlijk boek te zijn.
Dit hele verhaal speelt zich af tijdens een sjive , een Joods ritueel rondom de rouw waarmee ik helemaal niet bekend was. Nabestaanden rouwen na het overlijden van een dierbare 7 dagen en 7 nachten lang, samen in één huis. De hoofdpersonen in dit boek kunnen normaal gesproken amper een uur in elkaars gezelschap doorbrengen, dus je kunt wel nagaan dat een hele week niet meevalt…

Ik zal verder niets vertellen over de inhoud van het boek, simpelweg omdat het veel te leuk is om zelf te ontdekken hoe dit gaat aflopen. Wat ik wel kan verklappen is dat Tropper je van de ene emotie in de andere slingert. Zo kreeg hij het voor elkaar om een scène die ik helemaal verontwaardigd zal te lezen zo af te sluiten dat ik toch weer zat te lachen.
Dan ben je wat mij betreft een top auteur.

Gelukkig zijn er nog meer boeken van zijn hand verschenen, er is zelfs net weer een nieuwe uit in Amerika. Ik kan niet wachten tot de vertaling binnen is bij ons, Jonathan Tropper is wat mij betreft een blijvertje!





Vakantie leesvoer

17 08 2012

Vakantie. Voor veel mensen hét moment om eens even lekker te gaan lezen. En zeg nou zelf, languit op een ligbedje in de zon, dat is toch ook de perfecte leesplaats? Heerlijk!
Ik had het dit jaar echt getroffen met mijn vakantie voorraadje leesvoer. Allemaal fijne boeken, die ieder op hun eigen manier indruk op me gemaakt hebben.
Ik zal er een paar van beschrijven, wie weet zit er een leuke tip bij voor in de koffer!

Sommige boeken hebben het gewoon nodig even toegelicht te worden. Niet alleen omdat het boek zo goed is, maar vooral omdat je het op het eerste gezicht niet snel mee zult nemen…
Toen god een konijn was van Sarah Winman is hier een goed voorbeeld van. De titel is al wat vreemd en als je dan de kaft ziet… Laat dit je er alsjeblieft niet van weerhouden het boek toch mee te nemen, want wat een prachtboek is dit!
Je voelt je meteen vanaf het begin verbonden met de hoofdpersonen, die een bijna bizar leven leiden. Het wordt lastig dit boek aan de  kant te leggen, je moet gewoon weten hoe dit afloopt!

Nog zo’n mooie: Stille Wateren van Anne Berry.
Het verhaal wordt vanuit vier verschillende personages verteld. Er zijn hun alle vier behoorlijke heftige dingen overkomen die allemaal iets met water te maken hebben. Knap genoeg weet de schrijfster alle vier de personages in het boek bij elkaar te brengen, op een heel natuurlijke manier. Bijzonder aan dit boek is dat alle verhalen even boeiend zijn, het verveeld geen moment en blijft tot het eind verrassend.  Ik hoop dat deze auteur snel weer een boek op de markt brengt!

Ook in het boek Ochtendlicht van Sarah Rayner wordt het verhaal verteld vanuit verschillende hoofdpersonages. En ook hier worden deze personen op een mooie manier samen gebracht. Twee van de hoofdpersonen waren al bevriend, de derde, die ze toevallig ontmoeten, past er perfect bij.  
Een prachtig verhaal, dat de impact van een heel onverwacht overlijden goed weet te beschrijven. Ondanks het trieste onderwerp een heerlijke roman, knap geschreven!

Voor de meesten van ons zal de vakantie er bijna, of misschien al helemaal op zitten. Gelukkig zijn deze boeken ook heel fijn om thuis te lezen. Dan wel op een ligbedje in de zon natuurlijk! En laat het nu net dit weekend heerlijk weer worden… Halen die boeken, en dan maar lekker genieten!





Logboek van een onbarmhartig jaar

28 02 2012

Hij is de enige die mijn lichaam tot bedaren kan brengen en hij is dood. Rouw is verliefdheid zonder verlossing. Ik ben panisch zonder hem”.

Op 11 maart 2010 overleed de bekende politicus Hans van Mierlo. In Logboek van een onbarmhartig jaar doet Connie Palmen op indringende wijze verslag van het rouwproces waarin ze verkeert na het overlijden van haar man. Ze voelt zich ontzet, ontregelt en verminkt zonder haar geliefde. De schrijfster ‘woont’ in de xxl truien van haar man en komt aanvankelijk nauwelijks haar bed uit. Lezen lukt helemaal niet en pas na 48 dagen neemt ze de pen weer ter hand.

Logboek van een onbarmhartig jaar is een kroniek van de rouw geworden. Palmen beschrijft het zelfverlies dat de dood van een geliefde met zich meebrengt. Voordat ze haar ervaringen op papier zet heeft ze zich uitgebreid verdiept in de literatuur over rouwverwerking. Schaduwkind van P.F. Thomese, Contrapunt van A. Enquist zijn hiervan twee voorbeelden. Opmerkelijk is dat in deze periode allerlei bekenden van Connie Palmen de pijp uit gaan: Harry Mulisch, Willem Breuker, Ramses Shaffie, haar psychiater Louis Tass en een zwager van Hans van Mierlo. Tot overmaat van ramp overlijdt op 45-jarige leeftijd Marie, de dochter van Hans waarmee de schrijfster een uitstekende band heeft, aan kanker.

Naast het rouwproces wordt in het logboek de liefde beschreven die ze voelde voor de charismatische staatsman met wie ze 11 jaar samen is geweest en waarmee ze kort voor zijn dood trouwde. Die liefde was wederzijds. Toen de schrijfster voor het eerst zei: “Ik hou zoveel van jou”, zei hij: “dat is te weinig”. Ik hou van jou is meer dan ik hou zoveel van jou, omdat er aan ‘veel’ nog altijd iets toegevoegd kon worden, aldus van Mierlo. Na deze correctie op haar liefdesuiting werd het de schrijver duidelijk dat zijn verlatingsangst minsten even groot was als die van haar.

Connie Palmen is er in dit boek heel goed in geslaagd haar gevoel en haar verdriet te verwoorden. Bovendien is ze een uitstekende schrijfster. Het voordurende gekoketteer met haar alcoholisme en haar kettingrokerij doet daar niets aan af.

In 1998 schreef Connie Palmen een autobiografisch boek getiteld I.M. over haar relatie met de journalist, radio- en tv-maker Ischa Meijer en de verwerking van zijn plotselinge dood.





Elke dag weer fris op

16 01 2012

Naar catalogus

Naar catalogus

Vanaf de voorkant van deze thriller kijkt een oog je indringend aan. Verder staat er geen informatie op de voorkant. Intrigerend. Net zo intrigerend als het gegeven in het boek.

Een vrouw wordt wakker in een vreemd bed naast een man die ze niet kent. Ze verkeert in de veronderstelling dat ze vreemd is gegaan en duikt de badkamer in om een doodschrik te krijgen als ze in de spiegel kijkt. De vrouw die ze ziet is veel ouder dan ze denkt te zijn.

Ben, de vreemde man in haar bed, vertelt dat ze 20 jaar geleden een ernstig ongeluk heeft gehad waarbij haar geheugen is aangetast en dat ze al 22 jaar getrouwd zijn. Elke morgen overkomt haar hetzelfde, wat haar volledig afhankelijk maakt van haar man.

Dat kan een oersaai boek opleveren maar schrijver S.J. Watson omzeilt dit handig door Christine langzaam te laten ontdekken wat er aan de hand is. Het blijkt dat ze contact heeft met een neuroloog zonder dat haar man hier iets van af weet.
VN’s Detective en Thrillergids geeft het boek 5 sterren, dat lijkt me wat veel, want echt razend spannend wordt het niet. Daarvoor is het gegeven van geheugenverlies in een thriller als een stuk kauwgom waar de smaak allang van af is. Wel beschrijft Watson geloofwaardig de psychologische kant van geheugenverlies, het onvoorstelbare gegeven van alleen in het heden te kunnen leven, zonder verleden, zonder toekomst. Dat intrigeert wel.

Voor ik het vergeet, het boek heet Voor ik slapen ga (ja, ik weet het, erg flauw:-).








%d bloggers liken dit: