De kracht van Leila Meacham

25 11 2013

rozenIk heb een nieuwe favoriet: Leila Meacham! Afgelopen zomer heb ik haar debuut Rozen gelezen, een roman zo dik als mijn vuist met een zo intrigerend verhaal dat ik het amper neer kon leggen. Mijn man en zoontje spetterden er gezellig op los in het zwembadje achter in de tuin maar ik merkte er amper iets van; ik ging helemaal op in het verhaal!
Het boek speelt zich af rondom een katoenplantage, die vlak voor de Eerste Wereldoorlog tot ieders grote verrassing eigendom wordt van de dan nog maar 16 jarige Mary Toliver. Zij is net als haar vader helemaal verknocht aan de plantage en daarom laat hij haar alles na wanneer hij komt te overlijden. Ondanks de tegenwerking van haar moeder en broer en de sceptische opstelling van de katoenplukkers is Mary vastbesloten de plantage net zo goed te runnen als haar vader altijd heeft gedaan.

Rozen is een prachtige familiegeschiedenis, die van begin tot eind boeit en verrassende wendingen heeft. Ik had in het begin een beetje moeite om erin te komen, door de vele personages die beschreven worden, maar zodra je eenmaal doorhebt wie iedereen is leest het verhaal als een trein. Heerlijk!

Gisteravond heb ik Meachams tweede roman Korenblauw uitgelezen. Met een zucht van teleurstelling dat het alweer uit was, heb ik dit bijna 500 pagina’s dikke boek dichtgeslagen en ik wist meteen dat ik over deze schrijfster wilde bloggen.
Dat was nog even een geregel, omdat maandag eigenlijk mijn vrije dag is, maar mijn schoonouders wilden met liefde een paar uurtjes op mijn zoontje passen zodat ik even in alle rust kan schrijven. Want als ik me heb voorgenomen om te bloggen, moet dat bijna à la minute bij mij! 🙂

korenblauwKorenblauw begint al veelbelovend; de proloog maakt je nieuwsgierig en in het eerste hoofdstuk wordt je als lezer meteen al getriggerd door de kennismaking met de elfjarige Catherine Ann Benson, die haar beide ouders verliest door een auto-ongeluk. De grootmoeder van Cathy, zoals iedereen haar noemt, besluit als enig overgebleven familielid haar kleindochter in huis te nemen.
Door de shock van het overlijden van haar ouders lijdt Cathy aan selectief mutisme, en omdat haar grootmoeder niet wil dat ze hierdoor geplaagd zal worden op haar nieuwe basisschool, schakelt ze de populairste jongens van het dorp in. Trey Don Hall en John Caldwell ontfermen zich over Cathy en dit is het begin van een bijzondere vriendschap tussen de drie, die vanaf dat moment onafscheidelijk zijn.

De kracht van Leila Meacham zit ‘m in de verrassing. Er zitten een aantal bijzondere wendingen in het verhaal die ik absoluut niet aan zag komen.
Dat maakt een boek voor mij bijzonder, een auteur die mij blijft boeien en laat meeleven met de personages. Daarom ben ik fan. En ik kan alleen maar hopen dat Meacham nog veel meer van deze prachtboeken gaat schrijven!





Een man die Ove heet en een boek dat je niet loslaat

19 09 2013

OveAlweer een tip van de Leesditboek-app, en nee, ik heb geen aandelen.

De 59-jarige man die Ove heet is een mopperende control freak en dat maakt hem niet geliefd. Zijn wereld is zwart-wit. De enige die er kleur in bracht was zijn vrouw, en die is er niet meer. Als Ove dan ook nog zijn werk kwijtraakt heeft hij geen reden meer om te blijven leven en op zijn eigen methodische manier bereidt hij het einde ervan voor. Maar hij wordt dwarsgezeten door onhandige buren, een man die op de spoorrails valt en een rommelige zwerfkat.

De maatschappij snapt Ove niet, en Ove de maatschappij niet. Na het eerste hoofdstuk kun je je het nauwelijks voorstellen, maar na verloop van tijd ga je van Ove houden.  De hoofdstukken dragen namen als: Een man die Ove heet en een fiets die hoort te staan waar fietsen horen te staan, en: Een man die Ove heet en een kat die al stuk was. Verder zal ik er niet veel over vertellen, want dit boek moet je gewoon zelf lezen. Een aanrader voor liefhebbers van De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween en De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry.

Er zijn weinig boeken die me afwisselend doen glimlachen en zorgen voor een brok in de keel. Er zijn er nog minder die me zover krijgen dat ik binnen ga zitten lezen terwijl buiten het zonnetje schijnt. Dit boek heeft het allebei klaargespeeld. Bovendien staan er juweeltjes van zinnen in, die er om vragen om ingelijst te worden. Het is verbazingwekkend dat dit een debuutroman is. Fredrik Backman (1982) is in Zweden al een bekende blogger en columnist, maar na het verschijnen van dit boek kent de rest van de wereld hem ook!





Echte feel-good romans

18 07 2013

Soms heb je van die dagen dat je gewoon even een fijn boek wilt lezen. Geen moord en doodslag, geen verdriet en ellende, nee, gewoon een lekker, makkelijk lezend verhaal. Met een vleugje spanning, wat romantiek en misschien wat geheimzinnige onderdelen, maar niet al te ingewikkeld. Zo eentje die je met een zucht van voldoening uitleest. Laat ik daar nou net weer een paar van gelezen hebben. Echt van die boeken die je een vriendin zou aanraden. Bij deze dus!

De vuurtoren van ConnemaraOm te beginnen De vuurtoren van Connemara van Santa Montefiore. Een bijzonder boek, omdat het verhaal deels beschreven wordt vanuit een wel heel ongebruikelijk personage; namelijk de geest van de overleden Caitlin Macausland. In eerste instantie kun je bijna niet anders dan medelijden hebben met deze door iedereen geliefde vrouw, die op jonge leeftijd overlijdt en haar man en twee kleine kinderen achterlaat. Maar wanneer het verhaal zich ontvouwd begin je toch te twijfelen, was ze wel zo volmaakt als ze leek?
Een heerlijk feel-good boek, waarvan de plot je als lezer al snel duidelijk wordt, maar dat maakt niets uit. Het is een fijn verhaal met gelukkig toch een paar verrassingen op het eind. ‘De zomer is niet compleet zonder een nieuwe roman van Santa Montefiore.’ schrijft weekblad Margriet en dat ben ik helemaal met ze eens!

Het meisje op de rotsenDan Het meisje op de rotsen van Lucinda Riley. Dit boek vond ik in de bibliotheek van Joure op de tafel met ‘aanraders van onze leden’. Hier kunnen bibliotheekbezoekers de boeken neerleggen die ze erg goed vonden. Een leuk snuffelplekje voor wie even niets kan vinden, dat blijkt wel. Want wat is Het meisje op de rotsen een mooi boek zeg!
Op een meeslepende manier wordt verteld hoe twee families jaren geleden met elkaar verbonden raakten. En nu, zo’n 30 jaar later, lijkt de geschiedenis zich te herhalen.
Een bijzonder verhaal met onverwachte gebeurtenissen, soms een beetje te mooi om waar te zijn. Gelukkig is dat helemaal niet storend voor het verhaal, sterker nog, het past er wel bij.

De vertrouwelingTenslotte dan nog De vertrouweling van Kate Morton. Wat een fijn boek zeg! Er zat helemaal niets voorspelbaars in dit boek, en het einde van het verhaal zag ik al helemaal niet aankomen. Super!
Ik ga er verder niets over zeggen, want dit is echt zo’n boek dat je als lezer helemaal zelf moet ontdekken, dan geniet je het meest!

Zodra ik dit boek uithad heb ik meteen nog een titel van deze Kate Morton aangevraagd, want allemensen, wat kan zij mooi schrijven zeg. Ik zag in de catalogus dat ze in ieder geval nog drie boeken geschreven heeft, dus ik kan nog even vooruit, gelukkig maar! 🙂

Drie heel verschillende boeken dus, maar ze hebben één ding gemeen: ik heb van allemaal evenveel genoten!





Kronkelpad van Joubert maakt alle verwachtingen waar

12 07 2013

In mijn blog over oorlogsverhalen had ik het al over Irma Joubert, schrijfster van onder andere Het meisje uit de trein. Haar boeken Het kind van de rivier en het daarbij horende parallelverhaal Pontenilo waren schitterend, en ik keek vol verwachting uit naar het vervolg. Vlak voor mijn vakantie lag hij in de bieb: Kronkelpad. Wat een perfecte timing, want Joubert schrijft van die heerlijke romans, ideaal voor op vakantie! Alleen die voorkant al, dan heb je toch meteen zin om in je ligbed neer te ploffen en lekker te lezen?

KronkelpadIn dit laatste boek over de vrienden in Zuid- Afrika worden alle verhaallijnen uit de eerdere boeken afgerond. Dit keer vanuit het perspectief van Lettie Louw, de dochter van de dokter. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit personage al bijna vergeten was uit de eerdere boeken, omdat ze daarin maar een kleine rol had. Maar dat maakt helemaal niets uit, want Joubert sleept je meteen vanaf het begin weer helemaal mee in haar verhaal en je hebt als lezer het gevoel dat je thuiskomt.
Ik wilde ontzettend graag weten hoe het verder ging met Marco Romanelli en zijn joodse vriendin Rachel. In het vorige boek konden we lezen dat zij na het aanbreken van de oorlog onderdoken in een grot in de bergen, met een zware winter voor de boeg. Ik moest gewoon weten hoe dit afgelopen was en gelukkig pakt Joubert de draad van dit verhaal weer op. Hoe triest het ook is.

Ook van alle andere personages die we kennen uit Kind van de rivier en Pontenilo krijgen we te horen hoe het hen vergaat in het leven. Iedereen komt nog even aan bod en hoeveel mensen het ook zijn, het is geen moment verwarrend. Je weet als lezer nog precies wie iedereen is en zijn of haar verhaal kun je ook zo weer oproepen. Dat vind ik echt heel knap van Joubert.
Het boek eindigt met een deel waarin al de hoofdpersonen inmiddels in de zestig zijn. Een mooie en complete afronding van een groot aantal prachtige verhalen.





Hosseini doet het weer

5 07 2013

Naar de catalogusToen een aantal jaar geleden de boeken ‘de Vliegeraar’ en ‘Duizend schitterende zonnen’ verschenen, was Khaled Hosseini in één klap populair. Iedereen had het over deze boeken, en ze gingen als warme broodjes over de toonbank.
Ik werd natuurlijk ontzettend nieuwsgierig en nu er zoveel gezegd en geschreven werd over deze boeken, wilde ik zelf ervaren of ze inderdaad zo bijzonder zijn. En ja, dat zijn ze.

Vlak voor ik op vakantie ging zag ik dat er een nieuw boek van Hosseini uit was; ‘En uit de bergen kwam de echo’. Die paste nog net in de koffer en man, wat ben ik daar blij om! Dit is echt een prachtig boek, een aanrader voor de vakantie!

Het verhaal begint in 1952, in een klein dorp in Afganistan. Hier maken we kennis met de jonge Abdullah en zijn zusje Pari van drie jaar, met wie hij een heel goede band heeft. Het leven op het platteland is zwaar en hun vader pakt ieder baantje aan dat hij kan krijgen om de touwtjes aan elkaar te kunnen knopen. Wanneer zijn vrouw weer in verwachting is en er een heel zware winter voor de deur staat, neemt hij een moeilijke beslissing die de levens van Abdullah en Pari voor altijd zal veranderen.

Hierna maakt het verhaal een sprong in de tijd, waarna je als lezer meegesleept wordt in de levens van verschillende personages, die allemaal op de één of andere manier met elkaar te maken hebben. Hosseini weet op een bijzonder knappe manier deze verhalen zo te schrijven dat je ieder personage goed leert kennen, zonder dat het verhaal verwarrend wordt. Hoe Hosseini het doet weet ik niet, maar hij krijgt het voor elkaar mij mee te nemen van 1952 tot de 21ste eeuw, en van Afganistan, naar Parijs, Amerika en het Griekse eiland Tinos, en wel op zo’n manier dat ik het boek onmogelijk aan de kant kon leggen. Je moet gewoon weten hoe dit afloopt!

Het perfecte boek voor lange, warme zomerdagen. Reserveer een dagje voor jezelf, installeer je ’s ochtends in een ligstoel in de zon en wanneer je dan ’s avonds de laatste bladzijde omgeslagen hebt, blijf je nog even lekker nagenieten in je eigen wereldje. Want dat doet dit boek met je. Heerlijk!





Een Goede Raad: J.K. Rowling

22 02 2013

momredirAl ruim voordat het verscheen, werd er wereldwijd volop gesproken over het nieuwe boek van ‘Harry Potter’ schrijfster J.K. Rowling. Dit keer richt de schrijfster zich namelijk op het volwassen publiek en men was bijzonder nieuwsgierig naar wat ze voor ons in petto had.
Toen het dan eindelijk uitkwam waren de reacties in de media niet al te positief. Koppen als ‘Britse media geschrokken van nieuw boek J.K. Rowling’ en ‘Daar is-ie dan: de nieuwe Rowling: zonder toverstaf, mét schuttingtaal’ maken dat ik me afvraag wat er dan wel niet allemaal in dat boek staat!

Zodra de eerste grote run op het boek in de bieb wat geluwd was, heb ik het meegenomen. Ik zat alleen nog steeds een beetje met die titel, het kwam op mij wat oubollig over. Wat zou die goede raad dan wel zijn?
Al vrij snel werd me duidelijk dat het helemaal niets met een advies te maken had, en zodra ik dat in de gaten kreeg vond ik de titel juist wel weer grappig bedacht. Ik zal er verder niet over uitweiden, dat mag iedereen zelf lekker ontdekken! 😉

Eerlijk is eerlijk, ik heb me er wel even toe moeten zetten om door te lezen. Niet omdat het  niet leuk was, maar omdat er zoveel personages in voorkomen. Als je een paar dagen niet gelezen hebt weet je echt even niet meer wie wie is…
Gelukkig had ik ineens een paar avonden na elkaar tijd om even lekker te lezen en toen zat ik meteen helemaal in het verhaal.
Het is heel erg verrassend en daardoor blijf je als lezer echt geboeid. Je leert de personages heel goed kennen, vooral omdat je ze vanuit verschillende perspectieven te zien krijgt. Alle personen in dit boek kennen elkaar namelijk op de één of andere manier en dat geeft het verhaal net even iets extra’s.

In de laatste hoofdstukken van het boek gebeurt ontzettend veel en daardoor lukt het je echt niet meer om dit boek even aan de kant te leggen. Het lijkt wel een mini vulkaanuitbarsting, zoveel gebeurtenissen ineens! Het onverwachte einde had ik echt niet aan zien komen, het raakte me diep. Misschien omdat ik zelf moeder ben, maar vooral omdat Rowling (al) haar  personages zo beeldend weet neer te zetten. Ik kon die traan die ineens over mijn wang rolde echt niet tegenhouden…

Een goede raad? Lezen dat boek!





Indrukwekkend romandebuut van Esther Verhoef

29 11 2012

Sommige boeken zijn zo ontzettend knap geschreven, dat je kostte wat kost door wilt lezen. Tegenlicht van Esther Verhoef is er zo eentje.
Voor dit prachtige boek heeft Verhoef de moord en doodslag, die we kennen uit haar thrillers, even in de ijskast gezet, maar de spanning zit er nog steeds in. Weliswaar op een heel andere manier, maar deze schitterende roman kan met recht een pageturner genoemd worden!

Het verhaal wordt verteld vanuit hoofdpersonage Vera, die we afwisselend als kind en als volwassene leren kennen. In het eerste deel wisselen de verhalen van de volwassen en de jonge Vera elkaar in rap tempo af, terwijl ze naadloos op elkaar aansluiten. Een heel bijzondere manier van lezen, die het je onmogelijk maakt het boek aan de kant te leggen. Omdat de hoofdstukjes vaak maar twee of drie pagina’s lang zijn is de verleiding te groot: nog ééntje dan…
Het tweede deel van het boek is volledig vanuit volwassen perspectief geschreven, met de afschuwelijke afsluiting van de kinderjaren nog vers in het geheugen…

Dit is geen boek om zo eventjes tussen de bedrijven door te lezen, het verhaal komt keihard binnen. Wat een rotleven heeft de jonge Vera gehad, en hoe kunnen ouders toch in vredesnaam ooit bedacht hebben dat je sommige dingen maar beter niet aan je kind kunt vertellen? Dit verhaal laat zien dat eerlijkheid altijd het beste is voor alle betrokkenen. Hoe anders waren de levens in dit boek dan misschien verlopen! Het frustreerde mij enorm.

Het bijna onvermijdelijke einde van dit boek vond ik hartverscheurend, ook omdat ik zelf moeder ben. Gelukkig wordt Vera veel beter opgevangen dan haar moeder indertijd, waardoor haar toekomst er heel anders uit zal zien.

Een ontzettend indrukwekkend boek, dat je nog lang bijblijft.

 








%d bloggers liken dit: