De kracht van Leila Meacham

25 11 2013

rozenIk heb een nieuwe favoriet: Leila Meacham! Afgelopen zomer heb ik haar debuut Rozen gelezen, een roman zo dik als mijn vuist met een zo intrigerend verhaal dat ik het amper neer kon leggen. Mijn man en zoontje spetterden er gezellig op los in het zwembadje achter in de tuin maar ik merkte er amper iets van; ik ging helemaal op in het verhaal!
Het boek speelt zich af rondom een katoenplantage, die vlak voor de Eerste Wereldoorlog tot ieders grote verrassing eigendom wordt van de dan nog maar 16 jarige Mary Toliver. Zij is net als haar vader helemaal verknocht aan de plantage en daarom laat hij haar alles na wanneer hij komt te overlijden. Ondanks de tegenwerking van haar moeder en broer en de sceptische opstelling van de katoenplukkers is Mary vastbesloten de plantage net zo goed te runnen als haar vader altijd heeft gedaan.

Rozen is een prachtige familiegeschiedenis, die van begin tot eind boeit en verrassende wendingen heeft. Ik had in het begin een beetje moeite om erin te komen, door de vele personages die beschreven worden, maar zodra je eenmaal doorhebt wie iedereen is leest het verhaal als een trein. Heerlijk!

Gisteravond heb ik Meachams tweede roman Korenblauw uitgelezen. Met een zucht van teleurstelling dat het alweer uit was, heb ik dit bijna 500 pagina’s dikke boek dichtgeslagen en ik wist meteen dat ik over deze schrijfster wilde bloggen.
Dat was nog even een geregel, omdat maandag eigenlijk mijn vrije dag is, maar mijn schoonouders wilden met liefde een paar uurtjes op mijn zoontje passen zodat ik even in alle rust kan schrijven. Want als ik me heb voorgenomen om te bloggen, moet dat bijna à la minute bij mij! 🙂

korenblauwKorenblauw begint al veelbelovend; de proloog maakt je nieuwsgierig en in het eerste hoofdstuk wordt je als lezer meteen al getriggerd door de kennismaking met de elfjarige Catherine Ann Benson, die haar beide ouders verliest door een auto-ongeluk. De grootmoeder van Cathy, zoals iedereen haar noemt, besluit als enig overgebleven familielid haar kleindochter in huis te nemen.
Door de shock van het overlijden van haar ouders lijdt Cathy aan selectief mutisme, en omdat haar grootmoeder niet wil dat ze hierdoor geplaagd zal worden op haar nieuwe basisschool, schakelt ze de populairste jongens van het dorp in. Trey Don Hall en John Caldwell ontfermen zich over Cathy en dit is het begin van een bijzondere vriendschap tussen de drie, die vanaf dat moment onafscheidelijk zijn.

De kracht van Leila Meacham zit ‘m in de verrassing. Er zitten een aantal bijzondere wendingen in het verhaal die ik absoluut niet aan zag komen.
Dat maakt een boek voor mij bijzonder, een auteur die mij blijft boeien en laat meeleven met de personages. Daarom ben ik fan. En ik kan alleen maar hopen dat Meacham nog veel meer van deze prachtboeken gaat schrijven!





Kelderkind van Kristien Dieltiens – prachtig, prachtig en prachtig

28 08 2013

Kelderkind

Kelderkind

Op pinkstermaandag In 1828 verscheen Kaspar Hauser uit het zwarte niets op een plein in Neurenberg. In zijn handen hield hij twee briefjes met daarop o.a. zijn naam.  Later vertelde Hauser dat hij zijn jeugd in een donkere ruimte had doorgebracht. Bij zijn verschijning kon hij amper spreken of lopen. Hij herhaalde slechts het zinnetje: “Ik wil een ruiter zijn zoals mijn vader”. Niemand wist waar hij vandaan kwam en al gauw deden er allerlei speculaties de ronde over zijn vermeende adellijke afkomst.  

Gebaseerd op dit bizarre en tragische gegeven heeft de Vlaamse schrijfster Kristien Dieltiens een prachtig boek geschreven, waarin ze je met twee verhaallijnen kluistert aan haar interpretatie van Kaspar’s geschiedenis. Ik ga niks over de inhoud vertellen, of iets weggeven over de verhaallijnen, want dat bederft alleen maar de leeservaring.

Wel wil ik kwijt dat de schrijfster ons deelgenoot maakt van het dagboek van Kaspar dat echt bestaan heeft, maar verloren is gegaan. Daarin geeft ze de gedachten van Kaspar weer, waarbij ze door taal laat ervaren hoe het moet zijn als je uit het zwarte niets komt. Hierin meet ze zich met Bernlef en diens Hersenschimmen, het magistrale boek over dementie waarin de schrijver je bijna laat voelen hoe het is om  je taal kwijt te raken. Hoe Dieltiens de kracht van taal gebruikt om Kaspar’s geestesgesteldheid te schetsen, laat je bijna naar adem happen en is van een grote schoonheid..

Dieltiens heeft acht jaren lang research gedaan en heeft de historische gebeurtenissen verweven met haar fictieve interpretatie. Voor mij is haar interpretatie het verhaal van Kaspar Hauser geworden. Prachtig, prachtig en prachtig.





Tweede Grindle opnieuw een aanrader

31 07 2013

Naar catalogus

Naar catalogus

Eerlijk gezegd ging het wat langs me heen in de jaren 70, het bloederige, linkse activisme van de Rote Armee Fraktion in West-Duitsland en de Rode Brigades in Italië. Nu zouden het op de eerste plaats terroristische organisaties zijn, toendertijd werd er nog veel gezegd en geschreven over de linkse idealen waar ze voor stonden. 

In De verloren dochter speelt de ontvoering van Aldo Moro in 1978 door de Rode Brigade een grote rol. Moro werd uiteindelijk dood teruggevonden in een kofferbak, doorzeefd met kogels. Hij stond op het punt om tot president gekozen te worden en zijn dood heeft een enorme impact gehad op de Italiaanse samenleving. Van sympathie voor de Rode Brigade is geen plaats in de nieuwe thriller van Lucretia Grindle, die met Villa Triste al een zeldzaam mooi boek heeft geschreven. Wel krijg je al lezende veel mee over het Italië in de jaren 70 en hoe de terreur van de Rode Brigades kon ontstaan. 

De verloren dochter is een verhaal waarin verleden en heden elkaar afwisselen om zo steeds meer prijs te geven over die ontvoering in 1978. Grindle beheerst de flashback als geen ander en schrijft met zachte hand het verhaal van een jonge Amerikaanse studente in Florence.

Zij komt niet terug van een vakantie met een oudere man op wie ze verliefd is. Haar vader en stiefmoeder zijn vanuit de VS naar Florence afgereisd om haar 18e verjaardag te vieren en slaan alarm.  Commissaris Pallioti en inspecteur Enzo Saenz, die we kennen uit Villa Triste, hebben in eerste instantie weinig trek om op zoek te gaan naar weer zo’n weggelopen tiener, maar als ze achter de identiteit van de man komen, lijkt het romantische uitje een regelrechte kidnapping. 

Net als in Villa Triste gaat het om keuzes met grote gevolgen en opnieuw weet Grindle de lezer het boek in te trekken. Misschien is het iets minder rijk als zijn voorganger, maar dit boek mag je domweg niet laten liggen.





Oorlogsverhalen – deel 2

25 07 2013

Het voelt een beetje vreemd om dit stukje te schrijven nu het zulk prachtig weer is, want ik associeer oorlog eigenlijk altijd met winterse kou. Maar ik had jullie een vervolg op mijn eerdere blog over oorlogsboeken beloofd, dus ik doe maar even net of ik niet in de gaten heb hoe  heerlijk het buiten is! De volgende vier oorlogsboeken zijn namelijk zo mooi, die moet je gewoon lezen!

De vergeldingOm te beginnen een boek dat net uit is: De vergelding; een dorp in tijden van oorlog geschreven door Jan Brokken. 
Het speelt zich af in Rhoon, een kleine plaats vlakbij Rotterdam, in oktober 1944. Een aantal meiden uit het dorp hadden, tot grote ergernis van de rest van het dorp, een meer dan vriendschappelijke band opgebouwd met de Duitse soldaten die in Rhoon ingekwartierd zaten. Ze kwamen regelmatig samen in de woning van een weduwe in het dorp, die zichzelf en haar dochters probeerde te onderhouden met de cadeau’s die ze van de Duitsers kreeg in ruil voor haar gunsten. Na afloop van één van deze avondjes kwam een Duitse soldaat om het leven omdat er een elektriciteitskabel over de weg was gelegd. Iedereen wist meteen dat het om sabotage ging, die kabel was daar niet zomaar neergevallen. Maar niemand wist wie de dader was. De Duitsers hadden wel een vermoeden en lieten als vergelding zeven jonge mannen voor het vuurpeloton ombrengen.
Een heel intrigerend boek, omdat na al die jaren nog steeds niet duidelijk was wie de kabel daar nu neergelegd had. De schrijver, zelf opgegroeid in Rhoon, probeert de ware dader te ontmaskeren. Het boek leest soms wat staccato omdat er veel feiten en uitleg voorbij komen, maar het verhaal is heel boeiend en daarom zeker de moeite waard.

Clara's oorlogDan Clara’s oorlog, het waargebeurde verhaal van de 15 jarige Clara die in het Poolse Zolkiew woont. Wanneer de Duisters het dorp in 1942 bezetten, moet het gezin van Clara naar het Joodse getto. De familie Beck die bij hen in de buurt woont biedt het gezin de mogelijkheid bij hen in de kelder onder te duiken, samen met nog aantal andere joden waardoor er in totaal 18 mensen verstopt worden. Meneer Beck staat bekend als drinker, versierder en antisemiet en vormt daardoor een goede dekmantel. Wanneer de oorlog ten einde loopt wordt het huis tot overmaat van ramp gevorderd door de SS’ers. Gelukkig mag de familie Beck gewoon in het huis blijven, zou het hen lukken alle onderduikers in leven te houden?
De jonge Clara houdt gedurende de lange jaren onder de grond een dagboek bij en aan de hand daarvan is dit mooie en ontroerende boek ontstaan.

Terugkeer ongewenstOorlogsverhalen zijn altijd indringend en vaak schokkend, maar Terugkeer ongewenst van Charles Lewinsky is echt een ontzettend goed voorbeeld van de onrechtvaardigheid van die vreselijke oorlog. De titel zegt het al, en hoe kúnnen mensen zo over elkaar denken? Nog lang nadat ik het boek uit had zat ik te zieden, waarom moest dit nou? Lewinsky, bekend van Het lot van de familie Meijer is een fantastisch verteller waardoor hij het voor elkaar krijgt zelfs regelmatig een lach op mijn gezicht te toveren tijdens dit verhaal, ook al speelt het in de door de Duisters gecreëerde hel Theresienstadt. De joodse acteur en regisseur Kurt Gerron wordt door de kampcommandant bevolen een propagandafilm te maken over het kamp, die bekend wordt onder de naam  ‘Der Führer schenkt den Juden eine Stadt’.  De bedoeling van deze film was dat de Duitsers aan de rest van de wereld konden laten zien hoe goed de joden het wel niet hadden in de concentratiekampen. Er staat een stukje van de film op YouTube, maar ik heb het na een paar minuten weg geklikt. Ik kon er gewoon niet langer naar kijken, na het lezen van dit boek. Ik werd gewoon woest! Wat een vreselijk toneelstuk!
Het einde van het boek had ik wel een beetje verwacht, maar ik zag het niet aankomen waardoor het me meer schokte dan ik had gedacht. Terugkeer ongewenst, vreselijke woorden, maar toch een prachtig boek.

Het geluid van de nachtTenslotte Het geluid van de nacht van Maria DuenasEen prachtige oorlogsroman waarin zowel de Spaanse burgeroorlog als de Tweede Wereldoorlog een rol spelen.
We volgen Sira Quiroga die haar werk in een bekend naaiatelier in Madrid achter zich laat om een nieuw leven op te bouwen in Marokko. Wanneer haar geliefde er met haar geld vandoor gaat en haar met grote schulden achterlaat, probeert Sira in de Spaanse enclave Tétouan weer op te krabbelen door onder een schuilnaam een eigen naaiatelier te beginnen. Op advies van de mede-eigenaar presenteert ze zichzelf als couture ontwerpster waardoor ze een belangrijke en rijke clientèle opbouwt. Eén van haar invloedrijke cliënten vraagt haar, wanneer de Tweede Wereldoorlog uitbreekt, terug te keren naar Madrid om daar als geheim agent aan het werk te gaan. Sira opent daar een goedlopend naaiatelier waar ze voornamelijk de vrouwen van hoge Duitse officieren ontvangt en probeert hen vertrouwelijke informatie te ontlokken.
Een superspannend en meeslepend verhaal!

Tot zover mijn aanraders wat betreft oorlogsverhalen. Ik heb er nog meer gelezen en er zullen ook nog wel meer volgen, dus wie nog meer tips wil kan mij altijd vragen! 🙂





Hosseini doet het weer

5 07 2013

Naar de catalogusToen een aantal jaar geleden de boeken ‘de Vliegeraar’ en ‘Duizend schitterende zonnen’ verschenen, was Khaled Hosseini in één klap populair. Iedereen had het over deze boeken, en ze gingen als warme broodjes over de toonbank.
Ik werd natuurlijk ontzettend nieuwsgierig en nu er zoveel gezegd en geschreven werd over deze boeken, wilde ik zelf ervaren of ze inderdaad zo bijzonder zijn. En ja, dat zijn ze.

Vlak voor ik op vakantie ging zag ik dat er een nieuw boek van Hosseini uit was; ‘En uit de bergen kwam de echo’. Die paste nog net in de koffer en man, wat ben ik daar blij om! Dit is echt een prachtig boek, een aanrader voor de vakantie!

Het verhaal begint in 1952, in een klein dorp in Afganistan. Hier maken we kennis met de jonge Abdullah en zijn zusje Pari van drie jaar, met wie hij een heel goede band heeft. Het leven op het platteland is zwaar en hun vader pakt ieder baantje aan dat hij kan krijgen om de touwtjes aan elkaar te kunnen knopen. Wanneer zijn vrouw weer in verwachting is en er een heel zware winter voor de deur staat, neemt hij een moeilijke beslissing die de levens van Abdullah en Pari voor altijd zal veranderen.

Hierna maakt het verhaal een sprong in de tijd, waarna je als lezer meegesleept wordt in de levens van verschillende personages, die allemaal op de één of andere manier met elkaar te maken hebben. Hosseini weet op een bijzonder knappe manier deze verhalen zo te schrijven dat je ieder personage goed leert kennen, zonder dat het verhaal verwarrend wordt. Hoe Hosseini het doet weet ik niet, maar hij krijgt het voor elkaar mij mee te nemen van 1952 tot de 21ste eeuw, en van Afganistan, naar Parijs, Amerika en het Griekse eiland Tinos, en wel op zo’n manier dat ik het boek onmogelijk aan de kant kon leggen. Je moet gewoon weten hoe dit afloopt!

Het perfecte boek voor lange, warme zomerdagen. Reserveer een dagje voor jezelf, installeer je ’s ochtends in een ligstoel in de zon en wanneer je dan ’s avonds de laatste bladzijde omgeslagen hebt, blijf je nog even lekker nagenieten in je eigen wereldje. Want dat doet dit boek met je. Heerlijk!





Oorlogsverhalen

2 05 2013

Ik heb iets met boeken over de Tweede Wereldoorlog. Altijd al gehad. Mijn ouders hadden de complete Lekturama serie ‘de Tweede Wereldoorlog’ en daar heb ik urenlang in zitten bladeren.
Verhalen over de oorlog begonnen voor mij tot leven te komen toen er bij mij op de lagere school uitgebreid aandacht werd besteedt aan 50 jaar vrijheid. Dat was in 1995 en ik zat toen in groep acht. Speciaal voor deze gelegenheid werd in de gemeente Skarsterlân de lesbrief ‘Opdat wij niet vergeten…’ uitgebracht. Een prachtige beschrijving van de oorlog in, onder meer, mijn woonplaats Joure. Ik schrok er dan ook van toen ik ontdekte dat het boekje tegenwoordig bijna niet meer verkrijgbaar is. Gelukkig heeft bibliotheek Joure  het nog wel te leen!

Mijn leeshonger naar oorlogsverhalen is na al die jaren nog niet gestild en dat heb ik vooral te danken aan het feit dat er nog heel regelmatig nieuwe boeken uitgebracht worden. De afgelopen jaren heb ik er alweer heel wat verslonden en daar wil ik, nu de herdenking en viering van 4 en 5 mei weer dichterbij komen, graag een aantal van met u delen.

Om te beginnen ‘Het meisje uit de trein’ van Irma Joubert.  Simpelweg een schitterend boek. De oorlog beleven door de ogen van een zevenjarig meisje is echt confronterend. Joubert weet op een prachtige manier de emoties en ervaringen van verschillende betrokkenen te beschrijven.

Na ‘Het meisje uit de trein’  verschenen ook nog ‘Kind van de rivier’ en vrij recent Pontenilo’Ook deze verhalen spelen zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar dan in Zuid Afrika. Het derde deel in deze trilogie, ‘Kronkelpad’ is net uit. Die staat hoog op mijn verlanglijstje!

Dan nu een heel ander boek, Süskind’. Een klant in Lemmer raadde mij aan dit boek te gaan lezen en daar ben ik nog steeds erg blij om. Wat een verhaal!
De Duitse Jood Walter Süskind, die in de oorlog naar Nederland vluchtte, wordt door de Joodse Raad gevraagd beheerder te worden van de Hollandsche Schouwburg in Amsterdam. Hiervandaan worden de Joden uit Amsterdam op transport gezet naar Westerbork. Een vreselijke taak, maar Süskind weet dankzij deze functie heel veel kinderen te redden door hen veilig te laten onderduiken. Uiteindelijk werd Süskind samen met zijn vrouw en dochtertje zelf op transport  gezet naar Westerbork. Een indrukwekkend verhaal dat vorig jaar verfilmd is.

In de categorie Young Adult Books werd ‘Een boek voor Hanna’ uitgegeven. Een erg mooi boek over de oorlogsbelevenissen van de 14 jarige Hanna die de kans krijgt naar Denemarken te vluchten en hier probeert een nieuw leven op te bouwen. Wanneer de Duitsers Denemarken binnenvallen wordt Hanna gearresteerd en naar Theresienstadt gedeporteerd. Hanna weet wonder boven wonder in de buurt te blijven van haar vriendinnen uit Denemarken en zij doen wat ze kunnen om te overleven. Niet opgeven, wat er ook gebeurt, dat was het motto. Ik was diep ontroerd.


‘Ik schrijf u vanuit het Vel d’Hiv’ 
is een verzameling van brieven en briefjes die geschreven zijn door joden die tijdens de grote razzia in Parijs opgepakt werden. Over deze zwarte bladzijde in de Franse geschiedenis werd, en wordt nog steeds, amper gesproken. De oorzaak is dat deze razzia, waarbij duizenden joden opgepakt werden, niet door de Duitsers, maar door de Franse politie uitgevoerd werd.
Tatiana de Rosnay gaf met haar boek  ‘Haar naam was Sarah’ eerder al aandacht aan deze gruweldaad en schreef het voorwoord van dit boekje met herinneringen aan die vreselijke dagen in het Vélodrome d’Hiver.

Dit waren de eerste  van een aantal van mijn favoriete oorlogsverhalen. Binnenkort zal ik de andere boeken die ik absoluut wil aanraden hier beschrijven.





Het nieuwe land

27 04 2013

Als je vandaag de dag door de Flevopolder(s) rijdt is het nauwelijks voor te stellen dat hier nog niet zo lang geleden de Zuiderzee tekeer ging.
In 1942 werd de Noord-Oostpolder drooggelegd. De echte polderpioniers kwamen met alleen een schop naar dit op de zee veroverde land. Ze stonden tot hun enkels in de kleffe klei. Niets hield hen tegen om kilometerslange greppels te graven. Werd dit pionierswerk beloond met het toekennen van een boerderij? Soms wel maar lang niet altijd.

Journalist Eva Vriend heeft hier een prachtig boek over geschreven, getiteld ‘Het Nieuwe Land’ De ondertitel luidt: Het verhaal van een polder die perfect moest zijn. Wat haar vooral interesseerde was hoe de selectiecommissie te werk ging bij het toekennen van een boerderij. De opperselecteur en zijn collega’s van de rijksdienst gingen op huisbezoek om kandidaten te screenen. De kachel werd opgestookt en de sigaar lag al klaar als de heren kwamen. De kandidaten moesten aan verschillende criteria voldoen. ‘Ruilverkavelingsklanten’ en slachtoffers van de Watersnoodramp gingen voor. Pioniersgeest en gemeenschapszin waren belangrijke voorwaarden. Daarnaast moest het financiële plaatje tot achter de komma worden voorgerekend. De anekdote dat tot in de linnenkast werd geïnspecteerd deed al snel de ronde.

De schrijfster dook in de archieven van de rijksdienst in het Studiecentrum Nieuw Land Erfgoed in Lelystad op zoek naar zogenaamde beoordelingformulieren. Van deze persoonsgegevens is vrijwel niets bewaard gebleven. Na intensief speurwerk vond ze toch nog 22 formulieren.
De opa van Eva Vriend kreeg in 1952 een boerderij toegewezen in Luttelgeest. Hij was geen pionier of ‘ruilverkavelingsklant. Aanvankelijk werd hij met de nek aangekeken. Aan het eind van het boek maakt de schrijfster duidelijk wat misschien de reden van zijn uitverkiezing is geweest.

Voor veel boeren was het verkrijgen van een eigen boerderij een levensvervulling. Ze werden keer op keer afgewezen. Een reden werd nooit gegeven. Een traumatische ervaring. De verbittering werd meegenomen tot in het bejaardentehuis.

Eva vriend heeft het historische verhaal van de Flevopolders in een zeer leesbare roman verwerkt. Het boek is tevens een lofzang op het agrarisch leven.








%d bloggers liken dit: