Tony 10

5 01 2014

Het is vrij bekend dat de meeste scheidingen plaatsvinden na de feestdagen, met Kerstmis voorop. Zondagochtend 5 januari was op Zapp de film Tony 10 te zien.

tony10

Naar catalogus

Een eigentijds, humoristisch sprookje over echtscheiding. Tony is bijna tien en heeft de beste vader van de wereld. Hij is apetrots op zijn vader die opklimt van kraanmachinist tot minister. Maar door de drukke baan is zijn vader minder thuis en krijgen zijn ouders steeds meer ruzie. Op een dag hebben zijn ouders een hele heftige ruzie en loopt zijn vader weg van huis. Tony denkt dat zijn vader verliefd is geworden op de koningin. Hij doet er alles aan om zijn ouders weer bij elkaar te krijgen en krijgt daarbij hulp van het koninklijk huis.

Tony hoopt zoals ieder kind dat zijn ouders weer bij elkaar komen maar net zoals dat in het echt bijna niet voorkomt gebeurt het ook in deze film niet. Wel laat de film zien dat het niet het einde van de wereld is als je ouders gaan scheiden.

Een mooie film voor kinderen met ouders die gaan scheiden, zijn gescheiden of er niet over piekeren om ooit te scheiden maar het wel mee maken in hun omgeving. De film/dvd is geschikt vanaf een jaar of 8. Kijk samen met je kind(eren) naar deze film van de regisseur van o.a. Het paard van Sinterklaas, Mischa Kamp. Het boek Tony 10 is geschreven door Akke Holsteijn en Mieke de Jong en geschikt om voor te lezen vanaf 7 jaar, zelf lezen vanaf 9 jaar.

Bekijk hier de trailer

Advertenties




Only God Forgives, hallucinerend, mysterieus, gewelddadig en geweldig

27 11 2013

Only God forgives

Only God forgives

Na een lekker dagje Den Haag ergens in juli wilden we de dag besluiten met een film. De keus was niet zo moeilijk want Only God Forgives van de Deense regisseur Nicolas Winding Refn (Drive) draaide. 
Met m’n favoriete Canadees Ryan Gosling en mijn favoriete Brits-Française Kristin Scott Thomas.

Ik vroeg bij de kassa om twee kaartjes waarop de vrouw achter de kassa tegen mij zei: “U weet dat er heel veel geweld in de film zit?”. “Eh, ja”, antwoordde ik ietwat verbaasd, want zo’n vraag krijg je niet als je naar een romantisch film gaat (u weet dat er heel veel romantiek in de film zit?). “Ik vraag het”, vervolgde de vrouw, “omdat er veel mensen ontdaan en kwaad uit de film lopen vanwege het geweld en dus moet ik het vragen van mijn baas”. “Oké, bedankt voor de waarschuwing”.

Wat volgde was een onvoorstelbare trip van anderhalf uur door Bangkok met weinig dialoog, hallucinerende beelden, een fantastische soundtrack, extreem geweld, een engel der wrake en een filmervaring die ik in geen jaren heb gehad. Allemachtig wat een film.
Toen we er uit liepen waren we compleet overdonderd. De tien andere bezoekers niet, die vonden er niet een drol aan. 

De bioscoopervaring zal thuis niet te evenaren zijn, maar met een beetje groot scherm en surround geluid kun je deze prachtige nachtmerrie zelf ondergaan. Vind je het niks, dan druk je op eject. Vind je het wel wat, dan zie je naar mijn mening de beste film van het jaar.





Made in Germany

13 11 2013

We kunnen er niks aan doen, onze liefde voor Duitsland wordt steeds groter. We mijmeren over een Nederlandse Angela Merkel en juichen stiekem voor het Duitse elftal. We sturen verdwaalde Duitse toeristen niet meer de verkeerde kant op en gaan graag op vakantie bij onze Oosterburen. Kortom tijd voor drie recente producten uit Duitsland. Een prettige roman over een verzekeringsagent en een film en tv-serie die een genuanceerd beeld geven van Duitsers in de Tweede Wereldoorlog.

Made in Germany

Made in Germany

Romantische jaren
Paul Ingendaay schreef met Romantische jaren een verhaal om langzaam verliefd op te worden. Marko Theunissen heeft zijn studie eraan gegeven en wordt verzekeringsagent voor de Rheinische in een klein Duits dorp. Al weidt hij wel ’s uit over het verzekeringswezen, dankzij de droge humor en de licht sarcastische ondertoon zijn de avonturen van een verzekeringsagent op het platteland een plezier om te lezen.
Uiteindelijk is zijn beroep slechts bijzaak en is het verhaal vooral een mooi psyschologisch portret van een man die niet aan de verwachtingen voldoet, die de liefde zoekt bij een getrouwde cliënte en ondanks alles toch zijn familie bij elkaar probeert te brengen. Voeg daarbij nog een paar opvallende bijfiguren zoals zijn vader, een gestoorde vriend en een hippie-zus en je hebt een mooie roman voor mensen met geduld, die zich graag laten meedeinen op de golven van een weinig opmerkelijk leven.

Lore
Schrijfster Rachel Seiffert is van Duits-Australische afkomst. Uit haar roman The Dark Room is het verhaal over Lore verfilmd door de Australische regisseuse Cate Shortland. Lore is 14 jaar als de Tweede Wereldoorlog tot een eind komt. Haar vader is een hoge SS-officier die gearresteerd wordt. Haar moeder laat Lore in het zuiden van Duitsland achter met haar jongere zus en tweelingbroertjes met de boodschap dat ze naar oma moeten reizen die op een van de Waddeneilanden woont. Lore gaat deze reis vol ontberingen aan, dwars door een verwoest land dat bezet is door Russen en Britten. Ze krijgt hulp van een oudere Joodse jongen. Haar verhouding met hem laat zien dat ze zich, ondanks de wederzijdse aantrekkingskracht, niet los kan maken van haar nationaal-socialistische opvoeding. De lyrische beelden staan in schril contrast met de ellende om Lore heen. Een film die de gevolgen van deze oorlog door Duitse ogen laat zien. Lore blijft nog lang op je netvlies, vooral als coming-of-age in een gruwelijke tijd.

Unsere Mütter, unsere Väter
In de zomer van 1941 nemen vijf vrienden afscheid van elkaar met de woorden “met de kerst zien we elkaar weer” in de stellige overtuiging dat tegen die tijd de Russen zijn verslagen. De broers Wilhelm en Friedhelm trekken met hun legeronderdeel naar het oostfront. Charlotte is verpleegster en heeft zich aangemeld voor een hospitaal vlak achter het front. Viktor, van joodse komaf, blijft achter met zijn vriendin Greta die een zangcarrière ambieert. Hitler’s Blitzkrieg liep al snel vast in de Russische winter en het snelle weerzien blijkt een illusie.

Zoveel jaar na de Tweede Wereldoorlog is het koorddansen voor de makers van de meeslepende serie, Unsere Mütter, unsere Väter. Alles wat Duitsers maken over de Tweede Wereldoorlog zal altijd onder de microscoop worden bekeken. De makers kregen veel kritiek op hun weergave van het Poolse verzet. Dit zal vooral komen door de scène van een overval op een Duitse trein door het verzet. Deze overval krijgt een vreselijke wending als ze ontdekken dat de wagons volgepakt zijn met Joden die afgevoerd worden naar een van de concentratiekampen. Na de overval lopen de verzetmensen weg van de wagons zonder de Joden te bevrijden. De vraag is of iemand uit het land waar het anti-semitisme uitmondde in de Holocaust iets kan zeggen over het reëel bestaande anti-semitisme in een ander land. Daarnaast vonden critici dat de belangrijkste personages te veel als slachtoffer neergezet worden. 

Zelf deel ik de kritiek niet, daarvoor is het verhaal te genuanceerd verteld. Het laat bijvoorbeeld zien dat door de  jarenlange propaganda mensen nog steeds geloven in de eindoverwinning terwijl de Russen Berlijn naderen. Of door de hoge Duitse officier die na de capitulatie de geallieerden helpt bij het registreren van overlevenden. Oorlog brengt, in de woorden van Friedhelm, het slechtste in de mens naar boven. Dat Friedhelm, die kritisch is op de verering van Hitler en de oorlogszuchtige weg van zijn vaderland, als soldaat verandert in een koelbloedige moordenaar toont dat deze serie laat zien dat er geen winnaars zijn in een oorlog.





To Rome with love

30 10 2013

Naar catalogus

Naar catalogus

Zestien uur slaap per nacht heeft hij nodig, anders kun je hem wegdragen. Woody Allen overdrijft graag, maar komt wel elk jaar met een nieuwe film. Eind vorig jaar verscheen ‘To Rome with love’, de opvolger van ‘Midnight in Paris’.

De film begint met een agent die midden op een groot plein in het centrum van Rome het verkeer staat te regelen. Hij ziet de mensen, hij ziet het (dagelijks)leven en komt tot de conclusie dat alles in  Rome een verhaal is.

De verhaallijnen lopen dwars door elkaar. Zo is daar Woody Allen zelf. Hij is de schrijver en regisseur van de film en speelt een rol als gepensioneerd operaregisseur, die verwoede pogingen in het werk stelt een zingende begrafenisondernemer het podium op te krijgen.  Verder volgen we een pas getrouwd stel dat hun honeymoon viert in Rome. Dat ze beiden het bed delen met iemand anders mag geen verwondering wekken voor wie het werk van Allen een beetje kent.

Een oudere architect voorziet een student, die zijn eerste schreden op het liefdes pad zet, van adviezen. Hij duikt overal in de film op als een soort geestverschijning. In de vierde verhaallijn speelt Roberto Benigni een belangrijke rol. Vanuit het niets wordt hij wereldberoemd. Benigni is de bekende vrolijke Italiaanse acteur die ooit in ‘Hier is Adriaan van Dis’ bij de gastheer op schoot klom.

De verhaallijnen hebben, behalve dat ze zich allemaal in Rome afspelen, weinig met elkaar gemeen. Ze bestaan uit scherpe dialogen met veel humor en ironie, een beetje het handelsmerk van Woody Allen. Als de grote regisseur zijn aanstaande schoonzoon ontmoet en deze vraagt hoe de vlucht is geweest mompelt Allen: “ Ach, beetje turbulentie. Je leest het morgen wel in de krant als ze de zwarte doos hebben gevonden”.

De film verteld geen diepgravend verhaal. Wel krijgen we een mooi beeld van Rome te zien. De muziek die eronder zit versterkt dit beeld. Je blijft als kijker vrolijk achter als de aftiteling langs komt.





Van muurbloem tot schrijver tot regisseur

21 08 2013

Perks

Perks

Het is een zeldzaam soort, de schrijver die zijn eigen boek verfilmt. Stephen Chbosky waagde zich aan zijn De belevenissen van een muurbloem, het licht autobiografische boek dat eerder besproken is op het SuderBlog. Hij heeft van deze moderne klassieker een ontroerende, humorvolle en warme film gemaakt. Charley is een eerstejaars Highschool-student met een verleden vol psychische problemen. De oorzaak van die problemen blijft lang onder de oppervlakte en waar in het boek de onthulling bijna achteloos in een heel klein zinnetje wordt verteld, pakt Chbosky in de film groter uit in een ontroerende scène.

Logan Lerman is geweldig als de onzekere Charley. Ezra Miller, de kwaadaardige puber uit We have to talk about Kevin, overtuigt als homoseksuele, rebelse student. De grote attractie is echter Emma Watson die laat zien dat haar rol als tovenaarsleerling in Harry Potter ver achter haar ligt.





Twee Oscars, twee totaal verschillende films

18 04 2013

Argo & Amour

Argo & Amour

Voor de filmliefhebber was het een mooi jaar, Intouchables, Skyfall, The Cabin in the Woods, Jagten, Moonrise Kingdom, Django Unchained, Shame etc. etc. Wat vooral opvalt is de grote verscheidenheid, van een feel good movie als Intouchables tot ongemakkelijke films als Shame en Jagten. De keuze van de Oscars voor beste films is hier een afspiegeling van.

Argo is het verhaal van de bezetting van de Amerikaanse ambassade in Teheran in 1979. De Iraanse Revolutie van november 1978 was het begin van het einde van het dictatoriale regime van de Sjah. Onder leiding van Khomeini ging de revolutie door in een Islamitische revolutie, die leidde tot een totale breuk met de westerse koers onder de Sjah. Hij voerde een anti-Amerikaanse beleid wat eind 1979 leidde tot de bezetting.

Een woedende volksmenigte bestormt de ambassade waarna het personeel wordt gegijzeld. Zes Amerikanen weten te ontkomen naar de Canadese ambassade. Tony Mendez wordt gevraagd een plan te bedenken om de medewerkers ongemerkt weg te krijgen uit de ambassade. De tijd dringt, omdat de Iranezen op het punt staan te ontdekken dat niet de gehele staf is gegijzeld. In korte tijd weet hij een verbijsterend plan uit te werken waarbij oudgedienden uit Hollywood een grote rol spelen.

Tot het laatst toe een bloedspannend verhaal waarin Ben Affleck de onvoorstelbaar onderkoeld opererende Tony Mendez speelt. Alan Arkin schittert als afgeschreven Hollywoodproducer en zorgt met John Goodman voor de nodige humor in deze nagelbijtfilm.

Amour is de veelbesproken film van Michael Haneke over een echtpaar op leeftijd. Anne, de vrouw, wordt getroffen door een beroerte. Ze dwingt bij haar man de belofte af dat hij haar niet meer naar het ziekenhuis brengt. Haar gezondheid wordt snel slechter en Georges probeert haar zo goed mogelijk te verzorgen maar ziet de vrouw met wie hij al een mensenleven getrouwd is, veranderen in een schim.

De film eindigt met een daad van liefde. Haneke’s film is prachtig en de twee acteurs indrukwekkend. Jean Louis Trintignant heeft jaren geleden het acteren vaarwel gezegd maar is hier nog eenmaal te zien als Georges, een wat gereserveerde man die doet wat hij moet doen, waarmee Trintignant voor een nieuw hoogtepunt zorgt in zijn imposante carrière.

Vreemd genoeg raakte de film mij niet emotioneel. Wellicht komt dat toch door de afstandelijke stijl van Haneke of door de wat formele manier van omgaan tussen man, vrouw en dochter.





Serie Q van Jussi Adler-Olsen verfilmd

6 02 2013

Het is al wat ouder nieuws dat Serie Q van jussi Adler-Olsen wordt verfilmd. Omdat we nog tot eind mei moeten wachten op deel 5 uit de serie en we de belangstelling voor deze geweldige serie warm willen houden, hebben we even opgezocht wie de rol van Carl Mørck gaat spelen.

Nikolaj Lie Kaas is blij

Nikolaj Lie Kaas is blij met z’n rol

Nikolaj Lie Kaas mag de speurder spelen die liever tegen een scheen schopt dan ja en amen zegt.

Nikolaj Lie Kaas kennen we o.a. uit The Killing III waarin hij als inlichtingenman Mathias Borch prominent aanwezig is naast Sarah Lund. Hiernaast is hij ietwat onherkenbaar, maar zo moet hij er ongeveer uitgezien hebben toen hij het nieuws kreeg dat hij Mørck mag spelen in de verfilmingen.

Het blijft altijd lastig om iemand te vinden die voldoet aan het beeld dat we hebben van de hoofdpersoon uit het boek. Zoveel lezers, zoveel beelden. Dus de vraag is of hij een goede keus is.

In The Killing III overtuigt hij naast de formidabele Sofie Gråbøl en dan moet je toch wel wat in je mars hebben. Hij is wel wat jonger dan de Mørck in de boeken, maar als je bedenkt dat er tien films komen, lijkt dat niet een slechte keus. Rest de vraag of hij overweg kan met de cynische humor van Mørck. Gezien de spaarzame grappen en de flexibele wenkbrauwen in The Killing III mogen we dat met vertrouwen tegemoet zien.

Om een beter beeld te krijgen van Kaas hieronder een foto waarop hij lekker grimmig staat. Meer over de verfilming vindt u op het blog van Kor de Vries, de prima vertaler van Adler-Olsens werk.

Nikolaj Lie Kaar grimmig

Nikolaj Lie Kaas grimmig








%d bloggers liken dit: