Maarten zonder masker!

14 01 2014

Maarten zonder maskerHij is dagelijks op de buis te zien als side-kick van Philip Freriks in de quiz ‘De slimste mens’ en duikt regelmatig op in allerlei programma’s. Van hoogleraar tot mediafenomeen, het is voor Maarten van Rossem een kleine stap. Om het fenomeen Van Rossem te verklaren hebben Frénk van der Linden en Pieter Wiebelling  het boek ‘Maarten zonder masker’ geschreven.  Geen uitputtende biografie, maar meer een soort karakterschets. De auteurs hebben de historicus uitvoerig geïnterviewd.  In negen hoofdstukjes wordt zijn leven tot nu toe beschreven. Hierbij komen zowel voor- en tegenstanders aan het woord.

Na de lagere school in Wageningen bezoekt Maarten het gymnasium. Hij blijkt een uitmuntende leerling te zijn en gaat studeren. De studie farmacie wordt een complete mislukking en hij besluit over te stappen op geschiedenis. Hij studeert cum laude af en wordt uiteindelijk hoogleraar in Utrecht.

Het grootste deel van het boek wordt  ingeruimd voor zijn optredens in de media, die zoals hij zelf zegt, voortkomen uit pure ijdelheid. Een soort ego-bevestiging. Hier komt hij over als een geboren dwarsligger met een ogenschijnlijk gebrek aan emotie en een sterke neiging tot relativeren. Paul Witteman: “Toch is hij een graag geziene gast, omdat hij geestig, intelligent en verbaal begaafd is. Zijn minder sterke kant is dat hij zich onmogelijk kan verplaatsen in het standpunt en de gevoelens van een ander”.  Van Rossem is een geboren verteller en in staat om gedachten en conclusies in begrijpelijke taal  te presenteren. Wel  heeft hij vaak een neiging tot overdrijven: “ Bush is een halvegare omringd door idioten”.  Voor  de NOS was dat ooit reden om hem een half jaar op non-actief te zetten.

De schrijvers hebben vele gesprekken gevoerd over politiek, wetenschap, media en familie . Ze spraken eveneens met mensen uit het mediawereldje, ex collega’s  en vrienden ,  waardoor je een goed beeld krijgt van de historicus. Het laatste woord is uiteraard aan de professor: “ De overheid maakt zich er zorgen over. Maar ik wil het recht behouden te sterven aan een overdoses mayonaise”.

Advertenties




Kelderkind van Kristien Dieltiens – prachtig, prachtig en prachtig

28 08 2013

Kelderkind

Kelderkind

Op pinkstermaandag In 1828 verscheen Kaspar Hauser uit het zwarte niets op een plein in Neurenberg. In zijn handen hield hij twee briefjes met daarop o.a. zijn naam.  Later vertelde Hauser dat hij zijn jeugd in een donkere ruimte had doorgebracht. Bij zijn verschijning kon hij amper spreken of lopen. Hij herhaalde slechts het zinnetje: “Ik wil een ruiter zijn zoals mijn vader”. Niemand wist waar hij vandaan kwam en al gauw deden er allerlei speculaties de ronde over zijn vermeende adellijke afkomst.  

Gebaseerd op dit bizarre en tragische gegeven heeft de Vlaamse schrijfster Kristien Dieltiens een prachtig boek geschreven, waarin ze je met twee verhaallijnen kluistert aan haar interpretatie van Kaspar’s geschiedenis. Ik ga niks over de inhoud vertellen, of iets weggeven over de verhaallijnen, want dat bederft alleen maar de leeservaring.

Wel wil ik kwijt dat de schrijfster ons deelgenoot maakt van het dagboek van Kaspar dat echt bestaan heeft, maar verloren is gegaan. Daarin geeft ze de gedachten van Kaspar weer, waarbij ze door taal laat ervaren hoe het moet zijn als je uit het zwarte niets komt. Hierin meet ze zich met Bernlef en diens Hersenschimmen, het magistrale boek over dementie waarin de schrijver je bijna laat voelen hoe het is om  je taal kwijt te raken. Hoe Dieltiens de kracht van taal gebruikt om Kaspar’s geestesgesteldheid te schetsen, laat je bijna naar adem happen en is van een grote schoonheid..

Dieltiens heeft acht jaren lang research gedaan en heeft de historische gebeurtenissen verweven met haar fictieve interpretatie. Voor mij is haar interpretatie het verhaal van Kaspar Hauser geworden. Prachtig, prachtig en prachtig.





Zwart op Wit

13 08 2013

sterrenNa Max Euwe en Jan Timman was Paul van der Sterren de Nederlandse schaker die het verste kwam in de kandidatenmatches. De Limburger werd twee keer Nederlands kampioen en vertegenwoordigde ons land regelmatig op de Schaakolympiade. Toch heeft hij nooit de status van Donner of Timman verworven.

Over zijn leven als schaker heeft heeft Van der Sterren een biografie geschreven met als titel ‘Zwart op Wit.’ Uitgangspunt voor het kloeke boekwerk van meer dan 500 bladzijden vormt het archief met 3.000 partijen. Wat had ik deze twee kilo zware stoeptegel graag op een tablet gelezen, maar dit geheel terzijde. De schrijver heeft geen uitputtende analyses gemaakt, maar gebruikte een selectie van de partijen om zijn chronologische verhaal te ondersteunen.

Kort na zijn studie rechten in Amsterdam besloot Van der Sterren van schaken zijn beroep te maken. Dat ging niet zonder slag of stoot. Hij stond niet direct bekend als een supertalent, eerder als een noeste werker met een gezonde aanleg voor schaken. Om in zijn onderhoud te voorzien nam hij deel aan lucratieve weekendtoernooitjes, serieuze invitatietoernooien en de clubcompetitie. Verder leverde hij bijdragen aan tijdschriften, schreef boeken en gaf zo nu en dan een simultaan.

Zwart op Wit is een indringend psychologisch portret geworden, waarbij alle facetten die bij het schaken als beroep een rol spelen, worden uitgediept. De schrijver spaart zichzelf niet en toont openlijk z’n zwakke kanten. Aanvankelijk zag hij teveel op tegen topspelers. Gedurende z’n gehele carrière had hij last van spanning en stress. Een ander probleem was zijn faalangst en het misgrijpen op de beslissende momenten. Dat Van der Sterren niet eerder de pijp aan maarten gaf en nog zover gekomen is mag een wondertje heten. Karakter, keihard werken en doorzettingsvermogen hebben van hem toch een topschaker gemaakt, die op 33 jarige leeftijd de grootmeester titel in de wacht sleepte.

Het boek is niet alleen interessant voor schakers, maar ook voor dammers, bridgers, sporters en voor iedereen die graag een levensverhaal leest. Dat Van der Sterren over een uitstekende schrijfstijl beschikt is mooi meegenomen. Over de partij tegen John van der Wiel, waarin hij de nationale titel verspeelt schrijft hij:

Er is veel sympathie voor me na het zeldzaam wrede slot van deze partij. Toch kan ik me niet herinneren dat ik er, in laten we zeggen mijn ” waakbewustzijn “, zo vreselijk onder geleden heb. Overdag sluit je geest zich blijkbaar af voor dingen die te groot en te erg zijn om te bevatten. Maar ’s nachts komen ze zo nu en dan wel aan de oppervlakte en natuurlijk zijn ze ondertussen ongezien bezig om ergens diep in je ziel hun stempel te zetten”.      

Op 45-jarige leeftijd zet Van der Sterren een punt achter zijn actieve loopbaan als topschaker. De accu is leeg en het lijkt bijna een verlossing…





Geen genade

4 03 2013

naamloosDe laatste tijd is het schering en inslag om over bekende (ex)voetballers een biografie uit te brengen.
Zeer recent verschenen Gijp , Messi en Ronaldo. In Geen genade wordt het voetballeven van Andy van der Meijde uit de doeken gedaan.. Thijs Slegers de schrijver vertelt het verhaal in de ik-vorm.

Opgegroeid in een Arnhemse achterstandswijk heeft Andy van der Meijde geen gemakkelijke jeugd. Zijn vader is aan de drank en verbrast veel geld met gokken. Het voortdurende geldgebrek in het gezin betekent ook dat Andy en z’n zusjes verstek moeten laten gaan bij de schoolreisjes.
Andy is een matige leerling en heeft weinig interesse in school. De getalenteerde rechtsbuiten krijgt snel in de gaten dat een professionele carrièrre als voetballer de snelste manier is om zich aan zijn milieu te onttrekken.
Al snel komt er belangstelling uit Amsterdam en bij Ajax tekent hij zijn eerste contract.
Het lukt niet een vaste plaats in de hoofdmacht te veroveren, waardoor hij wordt verhuurd aan FC Twente. Na een jaartje keert hij terug naar Ajax. Hier speelt hij zich in de kijker waarna Inter Milaan hem contracteert. Maandelijks wordt er een bedrag van € 80.000 op zijn rekening gestort. Geld speelt vanaf dit moment geen rol meer in het leven van de jonge profvoetballer.
Wanneer hij na twee jaar Internazionale naar Everton verkast gaat het helemaal mis. De grote voetbalsuccessen blijven uit en het nachtleven van Liverpool oefent een grote aantrekkingskracht uit. Hij wordt verliefd op een paaldanseres, raakt aan de drank en de drugs en smijt met geld. Het is een wondertje dat hij met zijn nieuwe hobby’s überhaupt nog aan voetballen toekomt. Het aan de lopende band vreemdgaan kost hem uiteindelijk zijn huwelijk en zijn beide dochters ziet hij niet meer.

Andy van der Meijde vertelt zijn levensverhaal op openhartige wijze en schuwt de anekdote niet.
Zo vraagt nieuwkomer Mido na een eerste kennismaking in de kleedkamer van Ajax waar de dichtstbijzijnde Ferrarri dealer zich bevindt. Van der Meijde zelf voelt na een middag trainen in Milaan bij binnenkomst in de garage plotseling de natte tong van een kameel in z’n nek. Zijn vrouw is dol op dieren, maar heeft hem niet op de hoogte gesteld van haar jongste aanwinst.
Hoewel zijn leventje aan alle kanten ontspoort en de hoofdpersoon liegt en bedriegt ontkom je er niet aan een zekere sympathie voor de 17-voudig international op te brengen. Van der Meijde heeft een vrolijke inborst, beschikt over een gezonde doses humor en is wars van capsones.
De vraag is of de gevallen voetballer zijn leven weer op de rails krijgt…….
Geen genade is evenals Gijp heerlijk leesvoer, maar inmiddels ben ik wel weer toe aan een echte roman.





Het geheim van Bram Moszkowicz

10 01 2013

9200000010029400
Vorige maand verscheen het boek ‘Het geheim van Bram Moszkovicz’ In tien hoofdstukken beschrijven de Vrij Nederland-journalisten Marian Husken en Harry Lensink de opkomst en ondergang van de bekende advocaat. De Amsterdamse strafpleiter beschouwt zijn vader Max Moszkovicz als zijn grote voorbeeld en besluit in diens voetsporen te treden. Bram Moszkowicz is slechts een gemiddelde rechtenstudent, maar hij lijkt geboren voor de advocatuur en ontwikkelt zich tot de bekendste strafpleiter van Nederland. Hij verdedigt o.a. Desi Bouterse, Willem Endstra, Johan V. alias ‘de hakkelaar’ en Geert Wilders. De meeste bekendheid krijgt hij met de zaak Holleeder.
Gaandeweg het boek blijkt dat de contacten met de onderwereld steeds nauwer worden. Voor Jort Kelder is dit aanleiding om Moszkovicz een maffiamaatje te noemen. Prompt krijgt Kelder een proces aan z’n broek. In dit proces is het echter Moszkovicz die het meeste gezichtverlies lijdt.

Moszkowicz heeft een grote voorkeur voor uiterlijk vertoon. Gouden kettingen en dure horloges vinden gretig aftrek. Zijn maatpakken zijn van Italiaanse makelij en in de boorden van zijn handgemaakte overhemden zitten gouden baleinen. De Amsterdamse advocaat beschikt over een wagenpark bestaande uit vijf bolides, die regelmatig worden ingeruild.
Moszkovicz ontkent dat hij een door testosteron gedreven rokkenjager is. Liever noemt hij zichzelf een womanizer. De afgeserveerde dames zijn hard in hun eindoordeel over de gevierde dandy.

Gedurende zijn carriërre is Moszkowicz zich (steeds meer) bewust van de macht van de media. Hij werkt nauw samen met de Telegraaf (John van den Heuvel) en is niet van de buis weg te slaan. (RTL Boulevard, Pauw & Witteman, College Tour etc.). Hij grijpt de media aan om de publieke opinie te bespelen en weigert consequent om zijn vakkennis op peil te houden. Dit wordt hem door de Orde van Advocaten niet in dank afgenomen. Met deze beroepsgroep krijgt hij steeds meer problemen. Moszkowicz heeft een zeer vrije hand van declareren en neemt teveel contant geld aan. De Belastingdienst probeert de gederfde belastingelden alsnog binnen te halen en heeft beslag gelegd op het kantoor in Amsterdam.
De Raad van Discipline oordeelde vorig jaar dat Moszkovicz de advocatuur onwaardig is en heeft hem uit z’n ambt gezet. Omdat Moszkovicz in beroep is gegaan mag hij tot de uitkomst van de zitting zijn vak blijven uitoefenen

‘Het geheim van Bram Moszkovicz’ leest heel vlot en is zeer actueel. De schrijvers hebben een waslijst aan bronnen gebruikt en het boek bevat mooie kleurenfoto’s. Op de voorpagina gloreert Bram Moszkovicz temidden van zijn ‘vriendjes’. Van de ooit zo gevierde strafpleiter blijft na lezing van het boek bar weinig over.





Van burn-out naar herstel

19 11 2012

Naar catalogus

Naar catalogus

Is het mogelijk om een bijna lichtvoetig boek te schrijven over een burn-out en een maandenlang verblijf op de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis? Ja, dat kan. Myrthe van der Meer kan het en doet het zeer overtuigend in Paaz.

In dit autobiografische debuut is Van der Meer genadeloos eerlijk over  haar opname op de PAAZ, Psychiatrische Afdeling Algemeen Ziekenhuis. Ze begint met haar laatste werkdag voor haar vakantie. Hoe ze de laatste uren doorbrengt op het kantoor van de uitgeverij waar ze werkt. Hoe het toetsenbord onder haar vingers uit elkaar valt, een voorbode van wat er met haarzelf gebeurt.

Eenmaal opgenomen op de PAAZ is ze er van overtuigd dat ze binnenkort weer aan het werk zal gaan. Al snel blijkt dat ze niet alleen een burn-out heeft maar ook worstelt met een diepe depressie. Ze heeft haar hele leven al suïcidale neigingen en is hogelijk verbaasd als ze hoort dat dit niet normaal is. Ze ging er van uit dat ieder mens dit in zich draagt.

Door de humor die zo nu en dan het leven op de afdeling oplicht, is het contrast met de zwaarte van het psychisch leed des te groter. Van der Meer overtuigt met de beschrijving van haar angsten, haar gebrek aan empathie, de medebewoners, de hulpverleners, de gang van zaken op de afdeling en het langzame herstel. Een boek dat nog lang nasuddert.

De officiële boektrailer:





Een workaholic in het kwadraat

6 08 2012

Het scheelde niet veel of de carrière van Mart Smeets bij de NOS was voortijdig afgelopen. Hij zou de anchorman worden bij de Olympische Spelen in Los Angeles in 1984. Vlak voor de Spelen werd hij door Ischa Meijer van Vrij Nederland geinterviewd. Smeets nam geen blad voor de mond, haalde de bezem door de leiding van de NOS en werd op non-actief gesteld.

In de biografie ‘Mart Smeets’ krijgen we een goed beeld van het werkzame leven van de gevierde sportjournalist. Van jongs af aan is sport de grote passie van Smeets en hij onthoudt vrijwel alles wat hij erover leest. De interesse voor de lesstof op de middelbare school is een stuk minder en hij doet negen jaar over de HBS. Als verzachtende omstandigheid voert de jonge Smeets aan dat hij wel met de lerares Engels naar bed is geweest, wat op geen enkel rapport terug te vinden is. Als 15-jarige behoort hij al tot de nationale basketbaltop, maar wegens een slopende achillespeesblessure moet hij zijn interlandcarrière al op zijn 25 ste jaar stop zetten.

Het presenteren zit Smeets in het bloed en voor de camera voelt hij zich op zijn gemak. Hij groeit uit tot het boegbeeld van Studio Sport en wordt ook door zijn collega’s beschouwd als de beste in zijn vak. Daarnaast verschijnen er elk jaar twee boekjes van zijn hand en maakt hij mooie documentaires. Zijn werk is zijn leven en hij ontwikkeld zich tot een workaholic in het kwadraat. Door vriend en vijand wordt hij geroemd om zijn professionaliteit en ook zijn kwaliteiten als charmante en vrijgevige gastheer blijven niet onopgemerkt.
De scheiding van zij vrouw Willemien, waarbij levensgenieter Smeets ook twee jonge kinderen achterlaat, beschouwt hij als de grootste nederlaag uit zijn leven. Dit is geen plichtmatig praatje, want blijkens een interview dertig jaar na dato blijkt dat het nog steeds diep zit. Hier maken we kennis met de gevoelige kant van de hoofdpersoon.

In het boek komt ook een andere kant van Mart Smeets naar boven. Mart kan onaangenaam uit de hoek komen, is soms narrig en kortaf. Tot vlak voor de uitzending iedereen afbekken en vervolgens volkomen relaxed de beeldbuis in de huiskamer vullen is daar een voorbeeld van.

Kees Suys heeft het allemaal op een vlotte en warme manier opgeschreven. Mart Smeets is de beste en blijft in dit boek ondanks z’n grilligheid en aandachtrekkerij, fier overeind. Een aanrader.








%d bloggers liken dit: