De kracht van Leila Meacham

25 11 2013

rozenIk heb een nieuwe favoriet: Leila Meacham! Afgelopen zomer heb ik haar debuut Rozen gelezen, een roman zo dik als mijn vuist met een zo intrigerend verhaal dat ik het amper neer kon leggen. Mijn man en zoontje spetterden er gezellig op los in het zwembadje achter in de tuin maar ik merkte er amper iets van; ik ging helemaal op in het verhaal!
Het boek speelt zich af rondom een katoenplantage, die vlak voor de Eerste Wereldoorlog tot ieders grote verrassing eigendom wordt van de dan nog maar 16 jarige Mary Toliver. Zij is net als haar vader helemaal verknocht aan de plantage en daarom laat hij haar alles na wanneer hij komt te overlijden. Ondanks de tegenwerking van haar moeder en broer en de sceptische opstelling van de katoenplukkers is Mary vastbesloten de plantage net zo goed te runnen als haar vader altijd heeft gedaan.

Rozen is een prachtige familiegeschiedenis, die van begin tot eind boeit en verrassende wendingen heeft. Ik had in het begin een beetje moeite om erin te komen, door de vele personages die beschreven worden, maar zodra je eenmaal doorhebt wie iedereen is leest het verhaal als een trein. Heerlijk!

Gisteravond heb ik Meachams tweede roman Korenblauw uitgelezen. Met een zucht van teleurstelling dat het alweer uit was, heb ik dit bijna 500 pagina’s dikke boek dichtgeslagen en ik wist meteen dat ik over deze schrijfster wilde bloggen.
Dat was nog even een geregel, omdat maandag eigenlijk mijn vrije dag is, maar mijn schoonouders wilden met liefde een paar uurtjes op mijn zoontje passen zodat ik even in alle rust kan schrijven. Want als ik me heb voorgenomen om te bloggen, moet dat bijna à la minute bij mij! 🙂

korenblauwKorenblauw begint al veelbelovend; de proloog maakt je nieuwsgierig en in het eerste hoofdstuk wordt je als lezer meteen al getriggerd door de kennismaking met de elfjarige Catherine Ann Benson, die haar beide ouders verliest door een auto-ongeluk. De grootmoeder van Cathy, zoals iedereen haar noemt, besluit als enig overgebleven familielid haar kleindochter in huis te nemen.
Door de shock van het overlijden van haar ouders lijdt Cathy aan selectief mutisme, en omdat haar grootmoeder niet wil dat ze hierdoor geplaagd zal worden op haar nieuwe basisschool, schakelt ze de populairste jongens van het dorp in. Trey Don Hall en John Caldwell ontfermen zich over Cathy en dit is het begin van een bijzondere vriendschap tussen de drie, die vanaf dat moment onafscheidelijk zijn.

De kracht van Leila Meacham zit ‘m in de verrassing. Er zitten een aantal bijzondere wendingen in het verhaal die ik absoluut niet aan zag komen.
Dat maakt een boek voor mij bijzonder, een auteur die mij blijft boeien en laat meeleven met de personages. Daarom ben ik fan. En ik kan alleen maar hopen dat Meacham nog veel meer van deze prachtboeken gaat schrijven!





Oorlogsverhalen – deel 2

25 07 2013

Het voelt een beetje vreemd om dit stukje te schrijven nu het zulk prachtig weer is, want ik associeer oorlog eigenlijk altijd met winterse kou. Maar ik had jullie een vervolg op mijn eerdere blog over oorlogsboeken beloofd, dus ik doe maar even net of ik niet in de gaten heb hoe  heerlijk het buiten is! De volgende vier oorlogsboeken zijn namelijk zo mooi, die moet je gewoon lezen!

De vergeldingOm te beginnen een boek dat net uit is: De vergelding; een dorp in tijden van oorlog geschreven door Jan Brokken. 
Het speelt zich af in Rhoon, een kleine plaats vlakbij Rotterdam, in oktober 1944. Een aantal meiden uit het dorp hadden, tot grote ergernis van de rest van het dorp, een meer dan vriendschappelijke band opgebouwd met de Duitse soldaten die in Rhoon ingekwartierd zaten. Ze kwamen regelmatig samen in de woning van een weduwe in het dorp, die zichzelf en haar dochters probeerde te onderhouden met de cadeau’s die ze van de Duitsers kreeg in ruil voor haar gunsten. Na afloop van één van deze avondjes kwam een Duitse soldaat om het leven omdat er een elektriciteitskabel over de weg was gelegd. Iedereen wist meteen dat het om sabotage ging, die kabel was daar niet zomaar neergevallen. Maar niemand wist wie de dader was. De Duitsers hadden wel een vermoeden en lieten als vergelding zeven jonge mannen voor het vuurpeloton ombrengen.
Een heel intrigerend boek, omdat na al die jaren nog steeds niet duidelijk was wie de kabel daar nu neergelegd had. De schrijver, zelf opgegroeid in Rhoon, probeert de ware dader te ontmaskeren. Het boek leest soms wat staccato omdat er veel feiten en uitleg voorbij komen, maar het verhaal is heel boeiend en daarom zeker de moeite waard.

Clara's oorlogDan Clara’s oorlog, het waargebeurde verhaal van de 15 jarige Clara die in het Poolse Zolkiew woont. Wanneer de Duisters het dorp in 1942 bezetten, moet het gezin van Clara naar het Joodse getto. De familie Beck die bij hen in de buurt woont biedt het gezin de mogelijkheid bij hen in de kelder onder te duiken, samen met nog aantal andere joden waardoor er in totaal 18 mensen verstopt worden. Meneer Beck staat bekend als drinker, versierder en antisemiet en vormt daardoor een goede dekmantel. Wanneer de oorlog ten einde loopt wordt het huis tot overmaat van ramp gevorderd door de SS’ers. Gelukkig mag de familie Beck gewoon in het huis blijven, zou het hen lukken alle onderduikers in leven te houden?
De jonge Clara houdt gedurende de lange jaren onder de grond een dagboek bij en aan de hand daarvan is dit mooie en ontroerende boek ontstaan.

Terugkeer ongewenstOorlogsverhalen zijn altijd indringend en vaak schokkend, maar Terugkeer ongewenst van Charles Lewinsky is echt een ontzettend goed voorbeeld van de onrechtvaardigheid van die vreselijke oorlog. De titel zegt het al, en hoe kúnnen mensen zo over elkaar denken? Nog lang nadat ik het boek uit had zat ik te zieden, waarom moest dit nou? Lewinsky, bekend van Het lot van de familie Meijer is een fantastisch verteller waardoor hij het voor elkaar krijgt zelfs regelmatig een lach op mijn gezicht te toveren tijdens dit verhaal, ook al speelt het in de door de Duisters gecreëerde hel Theresienstadt. De joodse acteur en regisseur Kurt Gerron wordt door de kampcommandant bevolen een propagandafilm te maken over het kamp, die bekend wordt onder de naam  ‘Der Führer schenkt den Juden eine Stadt’.  De bedoeling van deze film was dat de Duitsers aan de rest van de wereld konden laten zien hoe goed de joden het wel niet hadden in de concentratiekampen. Er staat een stukje van de film op YouTube, maar ik heb het na een paar minuten weg geklikt. Ik kon er gewoon niet langer naar kijken, na het lezen van dit boek. Ik werd gewoon woest! Wat een vreselijk toneelstuk!
Het einde van het boek had ik wel een beetje verwacht, maar ik zag het niet aankomen waardoor het me meer schokte dan ik had gedacht. Terugkeer ongewenst, vreselijke woorden, maar toch een prachtig boek.

Het geluid van de nachtTenslotte Het geluid van de nacht van Maria DuenasEen prachtige oorlogsroman waarin zowel de Spaanse burgeroorlog als de Tweede Wereldoorlog een rol spelen.
We volgen Sira Quiroga die haar werk in een bekend naaiatelier in Madrid achter zich laat om een nieuw leven op te bouwen in Marokko. Wanneer haar geliefde er met haar geld vandoor gaat en haar met grote schulden achterlaat, probeert Sira in de Spaanse enclave Tétouan weer op te krabbelen door onder een schuilnaam een eigen naaiatelier te beginnen. Op advies van de mede-eigenaar presenteert ze zichzelf als couture ontwerpster waardoor ze een belangrijke en rijke clientèle opbouwt. Eén van haar invloedrijke cliënten vraagt haar, wanneer de Tweede Wereldoorlog uitbreekt, terug te keren naar Madrid om daar als geheim agent aan het werk te gaan. Sira opent daar een goedlopend naaiatelier waar ze voornamelijk de vrouwen van hoge Duitse officieren ontvangt en probeert hen vertrouwelijke informatie te ontlokken.
Een superspannend en meeslepend verhaal!

Tot zover mijn aanraders wat betreft oorlogsverhalen. Ik heb er nog meer gelezen en er zullen ook nog wel meer volgen, dus wie nog meer tips wil kan mij altijd vragen! 🙂





Echte feel-good romans

18 07 2013

Soms heb je van die dagen dat je gewoon even een fijn boek wilt lezen. Geen moord en doodslag, geen verdriet en ellende, nee, gewoon een lekker, makkelijk lezend verhaal. Met een vleugje spanning, wat romantiek en misschien wat geheimzinnige onderdelen, maar niet al te ingewikkeld. Zo eentje die je met een zucht van voldoening uitleest. Laat ik daar nou net weer een paar van gelezen hebben. Echt van die boeken die je een vriendin zou aanraden. Bij deze dus!

De vuurtoren van ConnemaraOm te beginnen De vuurtoren van Connemara van Santa Montefiore. Een bijzonder boek, omdat het verhaal deels beschreven wordt vanuit een wel heel ongebruikelijk personage; namelijk de geest van de overleden Caitlin Macausland. In eerste instantie kun je bijna niet anders dan medelijden hebben met deze door iedereen geliefde vrouw, die op jonge leeftijd overlijdt en haar man en twee kleine kinderen achterlaat. Maar wanneer het verhaal zich ontvouwd begin je toch te twijfelen, was ze wel zo volmaakt als ze leek?
Een heerlijk feel-good boek, waarvan de plot je als lezer al snel duidelijk wordt, maar dat maakt niets uit. Het is een fijn verhaal met gelukkig toch een paar verrassingen op het eind. ‘De zomer is niet compleet zonder een nieuwe roman van Santa Montefiore.’ schrijft weekblad Margriet en dat ben ik helemaal met ze eens!

Het meisje op de rotsenDan Het meisje op de rotsen van Lucinda Riley. Dit boek vond ik in de bibliotheek van Joure op de tafel met ‘aanraders van onze leden’. Hier kunnen bibliotheekbezoekers de boeken neerleggen die ze erg goed vonden. Een leuk snuffelplekje voor wie even niets kan vinden, dat blijkt wel. Want wat is Het meisje op de rotsen een mooi boek zeg!
Op een meeslepende manier wordt verteld hoe twee families jaren geleden met elkaar verbonden raakten. En nu, zo’n 30 jaar later, lijkt de geschiedenis zich te herhalen.
Een bijzonder verhaal met onverwachte gebeurtenissen, soms een beetje te mooi om waar te zijn. Gelukkig is dat helemaal niet storend voor het verhaal, sterker nog, het past er wel bij.

De vertrouwelingTenslotte dan nog De vertrouweling van Kate Morton. Wat een fijn boek zeg! Er zat helemaal niets voorspelbaars in dit boek, en het einde van het verhaal zag ik al helemaal niet aankomen. Super!
Ik ga er verder niets over zeggen, want dit is echt zo’n boek dat je als lezer helemaal zelf moet ontdekken, dan geniet je het meest!

Zodra ik dit boek uithad heb ik meteen nog een titel van deze Kate Morton aangevraagd, want allemensen, wat kan zij mooi schrijven zeg. Ik zag in de catalogus dat ze in ieder geval nog drie boeken geschreven heeft, dus ik kan nog even vooruit, gelukkig maar! 🙂

Drie heel verschillende boeken dus, maar ze hebben één ding gemeen: ik heb van allemaal evenveel genoten!





Kronkelpad van Joubert maakt alle verwachtingen waar

12 07 2013

In mijn blog over oorlogsverhalen had ik het al over Irma Joubert, schrijfster van onder andere Het meisje uit de trein. Haar boeken Het kind van de rivier en het daarbij horende parallelverhaal Pontenilo waren schitterend, en ik keek vol verwachting uit naar het vervolg. Vlak voor mijn vakantie lag hij in de bieb: Kronkelpad. Wat een perfecte timing, want Joubert schrijft van die heerlijke romans, ideaal voor op vakantie! Alleen die voorkant al, dan heb je toch meteen zin om in je ligbed neer te ploffen en lekker te lezen?

KronkelpadIn dit laatste boek over de vrienden in Zuid- Afrika worden alle verhaallijnen uit de eerdere boeken afgerond. Dit keer vanuit het perspectief van Lettie Louw, de dochter van de dokter. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit personage al bijna vergeten was uit de eerdere boeken, omdat ze daarin maar een kleine rol had. Maar dat maakt helemaal niets uit, want Joubert sleept je meteen vanaf het begin weer helemaal mee in haar verhaal en je hebt als lezer het gevoel dat je thuiskomt.
Ik wilde ontzettend graag weten hoe het verder ging met Marco Romanelli en zijn joodse vriendin Rachel. In het vorige boek konden we lezen dat zij na het aanbreken van de oorlog onderdoken in een grot in de bergen, met een zware winter voor de boeg. Ik moest gewoon weten hoe dit afgelopen was en gelukkig pakt Joubert de draad van dit verhaal weer op. Hoe triest het ook is.

Ook van alle andere personages die we kennen uit Kind van de rivier en Pontenilo krijgen we te horen hoe het hen vergaat in het leven. Iedereen komt nog even aan bod en hoeveel mensen het ook zijn, het is geen moment verwarrend. Je weet als lezer nog precies wie iedereen is en zijn of haar verhaal kun je ook zo weer oproepen. Dat vind ik echt heel knap van Joubert.
Het boek eindigt met een deel waarin al de hoofdpersonen inmiddels in de zestig zijn. Een mooie en complete afronding van een groot aantal prachtige verhalen.





Hosseini doet het weer

5 07 2013

Naar de catalogusToen een aantal jaar geleden de boeken ‘de Vliegeraar’ en ‘Duizend schitterende zonnen’ verschenen, was Khaled Hosseini in één klap populair. Iedereen had het over deze boeken, en ze gingen als warme broodjes over de toonbank.
Ik werd natuurlijk ontzettend nieuwsgierig en nu er zoveel gezegd en geschreven werd over deze boeken, wilde ik zelf ervaren of ze inderdaad zo bijzonder zijn. En ja, dat zijn ze.

Vlak voor ik op vakantie ging zag ik dat er een nieuw boek van Hosseini uit was; ‘En uit de bergen kwam de echo’. Die paste nog net in de koffer en man, wat ben ik daar blij om! Dit is echt een prachtig boek, een aanrader voor de vakantie!

Het verhaal begint in 1952, in een klein dorp in Afganistan. Hier maken we kennis met de jonge Abdullah en zijn zusje Pari van drie jaar, met wie hij een heel goede band heeft. Het leven op het platteland is zwaar en hun vader pakt ieder baantje aan dat hij kan krijgen om de touwtjes aan elkaar te kunnen knopen. Wanneer zijn vrouw weer in verwachting is en er een heel zware winter voor de deur staat, neemt hij een moeilijke beslissing die de levens van Abdullah en Pari voor altijd zal veranderen.

Hierna maakt het verhaal een sprong in de tijd, waarna je als lezer meegesleept wordt in de levens van verschillende personages, die allemaal op de één of andere manier met elkaar te maken hebben. Hosseini weet op een bijzonder knappe manier deze verhalen zo te schrijven dat je ieder personage goed leert kennen, zonder dat het verhaal verwarrend wordt. Hoe Hosseini het doet weet ik niet, maar hij krijgt het voor elkaar mij mee te nemen van 1952 tot de 21ste eeuw, en van Afganistan, naar Parijs, Amerika en het Griekse eiland Tinos, en wel op zo’n manier dat ik het boek onmogelijk aan de kant kon leggen. Je moet gewoon weten hoe dit afloopt!

Het perfecte boek voor lange, warme zomerdagen. Reserveer een dagje voor jezelf, installeer je ’s ochtends in een ligstoel in de zon en wanneer je dan ’s avonds de laatste bladzijde omgeslagen hebt, blijf je nog even lekker nagenieten in je eigen wereldje. Want dat doet dit boek met je. Heerlijk!





Stoner

2 07 2013

stonerMeer dan 100.000 exemplaren gingen al over de toonbank. Moet dit boek nog onder de aandacht worden gebracht? Ja, dat moet. Met Stoner krijgt de lezer een verhaal voor z’n kiezen dat hem nog lang zal heugen.

Het speelt zich af aan het begin van de vorige eeuw en wordt verteld vanuit het perspectief van de hoofdpersoon, Willam Stoner. Als zoon van een eenvoudige boerenfamilie uit Booneville besluit hij –tegen de wil van zijn ouders- een universitaire studie te volgen in Columbia. Hij wordt universitair docent Engels en blijft een leven lang verbonden aan de campus.

Vanaf het moment dat hij in het huwelijksbootje stapt met Edith, een dame van goede komaf, beginnen de problemen. Na een teleurstellende huwelijksnacht ontwikkelt zich tussen de echtelieden een machtsstrijd. William Stoner wordt gemanipuleerd en geterroriseerd door zijn (geesteszieke) vrouw, die niet nalaat hun dochter Grace te gebruiken in dit ‘spel’.
Op zijn werk gaat het niet veel beter. Hij raakt in een ruzie verwikkeld met een doortrapte collega en wordt op alle mogelijke manieren tegenwerkt.

Stoner is het verhaal van een eenzame man die -ondanks alle ellende- zijn rug recht houdt en van het leven probeert te genieten. Als lezer zit je dicht op de huid van de hoofdpersoon. Je wilt ook voortdurend het verhaal binnenstappen om in te ingrijpen, omdat William Stoner alles gelaten over zich heen laat komen. Na het omslaan van de laatste bladzijde is deze kans verkeken en blijf je verbijsterd achter.





Een Goede Raad: J.K. Rowling

22 02 2013

momredirAl ruim voordat het verscheen, werd er wereldwijd volop gesproken over het nieuwe boek van ‘Harry Potter’ schrijfster J.K. Rowling. Dit keer richt de schrijfster zich namelijk op het volwassen publiek en men was bijzonder nieuwsgierig naar wat ze voor ons in petto had.
Toen het dan eindelijk uitkwam waren de reacties in de media niet al te positief. Koppen als ‘Britse media geschrokken van nieuw boek J.K. Rowling’ en ‘Daar is-ie dan: de nieuwe Rowling: zonder toverstaf, mét schuttingtaal’ maken dat ik me afvraag wat er dan wel niet allemaal in dat boek staat!

Zodra de eerste grote run op het boek in de bieb wat geluwd was, heb ik het meegenomen. Ik zat alleen nog steeds een beetje met die titel, het kwam op mij wat oubollig over. Wat zou die goede raad dan wel zijn?
Al vrij snel werd me duidelijk dat het helemaal niets met een advies te maken had, en zodra ik dat in de gaten kreeg vond ik de titel juist wel weer grappig bedacht. Ik zal er verder niet over uitweiden, dat mag iedereen zelf lekker ontdekken! 😉

Eerlijk is eerlijk, ik heb me er wel even toe moeten zetten om door te lezen. Niet omdat het  niet leuk was, maar omdat er zoveel personages in voorkomen. Als je een paar dagen niet gelezen hebt weet je echt even niet meer wie wie is…
Gelukkig had ik ineens een paar avonden na elkaar tijd om even lekker te lezen en toen zat ik meteen helemaal in het verhaal.
Het is heel erg verrassend en daardoor blijf je als lezer echt geboeid. Je leert de personages heel goed kennen, vooral omdat je ze vanuit verschillende perspectieven te zien krijgt. Alle personen in dit boek kennen elkaar namelijk op de één of andere manier en dat geeft het verhaal net even iets extra’s.

In de laatste hoofdstukken van het boek gebeurt ontzettend veel en daardoor lukt het je echt niet meer om dit boek even aan de kant te leggen. Het lijkt wel een mini vulkaanuitbarsting, zoveel gebeurtenissen ineens! Het onverwachte einde had ik echt niet aan zien komen, het raakte me diep. Misschien omdat ik zelf moeder ben, maar vooral omdat Rowling (al) haar  personages zo beeldend weet neer te zetten. Ik kon die traan die ineens over mijn wang rolde echt niet tegenhouden…

Een goede raad? Lezen dat boek!








%d bloggers liken dit: